ကိုတင့္တို႔က
သေဘၤာဆိပ္သို႔ ဆင္းခဲ့ၾကသည္။ သြားၾကမည့္ သကၤန္းကုန္း အထိ လက္မွတ္ ျဖတ္ထားၿပီး ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ သူတို႔ အေနႏွင့္ ေအာက္ထပ္မွာ ထုိင္ခံု တစ္ေနရာစီ ၀င္ထိုင္ၿပီး ေအးေဆး ကာရာအိုေက ၾကည့္၊ ဗီဒီယိုၾကည့္ရင္း လိုက္ပါလာၾက႐ံုသာ။ ခရီးသြား အမ်ားစုကေတာ့
ပူေလာင္ မြန္းက်ပ္ျခင္းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံကာ ျပသ ေဖ်ာ္ေျဖေနေသာ ဂမၻီရဟာသ ဗီဒီယို ဇာတ္ကားတြင္ နစ္ေမ်ာ ေနၾကေလသည္။
ျဖစ္ႏိုင္တာ မျဖစ္ႏိုင္တာထက္ စိတ္အပန္း ေျပလွ်င္ၿပီး စတမ္း။ ကိုကုေဋေက်ာ္ကေတာ့ ခုလို ေနပူစပ္ခါး ရာသီဥတုမွာ
ေနအလင္းေရာင္၊ ေလ၊ အေအးဓာတ္ ကင္းမဲ့ေသာ သေဘၤာ ၀မ္းေခါင္းထဲတြင္ က်ပ္က်ပ္သိပ္သိပ္ စုထုိင္ ေနရမွာကို စိတ္က်ဥ္းက်ပ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္က ဓာတ္ပံု၊ ကင္မရာ၊ ဗီဒီယိုေတြမွာ စီစဥ္ ႐ိုက္ကူးေနသူ ျဖစ္ေလေတာ့ ထုိင္ၾကည့္ရတာထက္ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္စီစဥ္ ႐ိုက္ကူးရတာကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စား ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။
ထုိသို႔မွ မစီစဥ္ မ႐ိုက္ကူးျဖစ္ဘူး ဆိုပါလွ်င္ေတာ့ သဘာ၀ ႐ႈခင္းေတြကို ေငးေမာခံစား၊ သို႔မဟုတ္ပါကလည္း ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာကာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ပေဟဠိ တစ္ခုခု ၀ွက္ရန္ သူ ၀ါသနာ ႀကီးေလသည္။ သည္လို သည္အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲ ကိုကုေဋေက်ာ္က အေပၚထပ္တြင္ ေနရာယူ ျဖစ္ သည္။ ကုန္းပတ္ နံေဘးတြင္ ကာရံထားေသာ သံေဘာင္တန္းမ်ားႏွင့္ ဆလင္ခန္း အ၀င္ တံခါး ေပါက္တို႔၏ အလယ္ၾကား နံရံတြင္ ဖုန္ေတြ သဲေတြ ကို ေလမႈတ္ သန္႔ရွင္းလိုက္ကာ လူတစ္ကိုယ္စာ ေနရာခ်လ်က္ အက် ထိုင္သည္။
ကိုတင့္ကား မိုးမလင္းခင္ကတည္းက ေတာင္းေအ့စ္ ကားတစ္စီးကို အသြားအျပန္ ငွားလာကာ ဓာတ္ပံု၊ ဗီဒီယို ဆရာအေပၚ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ဧည့္၀တ္ေက်ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ လာရသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ေအာက္ထပ္ ထိုင္ခံုမွာပဲ တစ္ေရး ႏွပ္ေနလိုက္ခ်င္တာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း သူငွားရမ္း ဖိတ္ေခၚ လာခဲ့သူ ကိုကုေဋေက်ာ္၏ အလိုကို လိုက္ေလ်ာကာ အေပၚထပ္မွာ လိုက္ထိုင္ ေနရေလေတာ့၏။
ကိုကုေဋေက်ာ္သည္ ညႇပ္ဖိနပ္ေတြကို ခြၽတ္ကာ ေအာက္ခု ထိုင္ခ်သည္။
“လာကိုတင့္၊ ဒီေနရာက အရိပ္ရတယ္၊ ေမာ္ေတာ္ေကြ႔တုန္း ေနပူလည္း ခဏပဲ၊ တစ္ေအာင့္ ေနျပန္ ရိပ္သြားမွာပါ၊ ေလလည္း တျဖဴးျဖဴး၊ ကုန္းပတ္ေပၚက စားစရာ ေသာက္စရာ လွမ္း၀ယ္လို႔လည္း အဆင္ေျပသဗ်”
ကိုတင့္က မျငင္းမဆန္ ၀င္ထိုင္သည္။
အေပၚထပ္ တက္လာသူမ်ားကို ကိုကုေဋေက်ာ္က ထုိင္ၾကည့္ၿပီး ေလ့လာသည္။ ခုလို လွ်ပ္ေျပး အေပၚထပ္ ဆလင္ခန္း နံေဘးမွာ အရိပ္ခိုၿပီး ထိုင္မည့္ သူတို႔တြင္ သူ႔နည္းတူ အပူဒဏ္ႏွင့္ မြန္းက်ပ္မႈ ဒဏ္ကို တိမ္း ေရွာင္ၾကသူ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ လက္မွတ္ ရွိေသာ္လည္း ထုိင္ခံု မရသူအခ်ဳိ႕တို႔ ပါ၀င္လိမ့္မည္။ အပူ ေရွာင္လိုသူႏွင့္ ထိုင္ခံု မရသူေတြကိုေတာ့ ကိုကုေဋေက်ာ္က ခြဲျခား သိရွိရန္ အားထုတ္ေနဖို႔ လိုမွ မလိုအပ္ေလပါ။
လွ်ပ္ေျပး စထြက္ကတည္းက အထပ္ခိုး ေပၚတက္လာၾကေသာ သူေတြသည္ ကိုကုေဋေက်ာ္ နည္းတူ သဘာ၀ ႐ႈခင္းကိုလည္း ေငးေမာ ခံစားရင္း ေလျပည္ေလညင္းကိုလည္း ႐ွဴ႐ႈိက္ အပန္းေျဖလိုသူ ဟုတ္ကို ဟုတ္ရမည္။
စကားစျမည္ ေျပာေဖာ္ ေျပာဖက္ရေအာင္ ဘယ္သူေတြကို သူဖိတ္ေခၚရလွ်င္ ေကာင္းမလဲ။ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္ခန္႔ရွိ ေလာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး တက္လာသည္။ သူသည္ ေျပာင္သလင္းခါေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ငယ္ထိပ္ကို နံေဘးနဘီမွ ဆံပင္မည္းမည္း ဆီရႊဲရႊဲေတြ ဆြဲၿပီး ၿဖီးသင္ဖံုးဖိထားသည္မွာ ျပံဳးရယ္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေန၏။ သို႔ျဖစ္ေစကာမူ အေနာက္ ႏိုင္ငံမွာလို ဆံပင္တု၊ ဘိုေကတုႏွင့္ေတာ့ ဖံုးအုပ္ မထားဘဲ ခပ္တည္တည္ပင္ ဇရာကို အံတုလ်က္ ရွိေနေတာ့သည္။ သူသည္ အျဖဴေရာင္ ရွပ္အက်ႌ လည္ေခါင္းတံုး လက္တိုႏွင့္ အကြက္ က်ဲက်ဲ ပုဆိုးဆီးကာ မိုးတြင္းစီး ရာဘာဖိနပ္ စီးထားေလသည္။ သူ႔ေနာက္မွ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္၀န္းက်င္ ရွိမည့္ လူငယ္သည္ စားပြဲတင္ အိတ္မည္းကို ကိုင္ဆြဲကာခပ္ယို႔ယို႔ လိုက္ပါလာ သည္။ သူက တီရွပ္ အနီေရာင္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္း ဘီနက္ျပာ ၀တ္ထားသည္။ သူ႔ပံုပန္းသဏၭာန္ကို ေထာက္႐ႈကာ သူသည္ အထက္အရာရွိ၏ အိတ္ကိုကိုင္လာေပးေသာ တပည့္ျဖစ္ရမည္ဟု ကိုကုေဋေက်ာ္က ခန္႔မွန္းသည္။
အဲသည္ ဆရာတပည့္က ဦးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားၾကသည့္အတြက္ ကိုကုေဋေက်ာ္ ၀မ္း သာသြားသည္။ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ရင္း ပေဟဠိ ဖြက္ၾကသည္မွာ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ေလးေလးနက္နက္ ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုရမွ တန္ဖိုးရွိမည့္ သူေတြအတြက္ အဆင္မေျပလွဘူး မဟုတ္ လား။
သူတို႔ေနာက္မွ ထက္ၾကပ္ေလွကားတက္ လာသူေတြမွာ သပ္ရပ္ေခတ္မီစြာ ၀တ္စား ဆင္ျပင္ထားေသာ မိန္းမငယ္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ သည္။ သူမတို႔ကေတာ့ ထိုင္ခံုလက္မွတ္ရထား သူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းကို လွ်ပ္ေျပးေပၚ မေရာက္မီ ေဘာတံတားေပၚမွာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာသံ ၾကားသိထားရ၏။ ဒါဆို သူ႔နည္းတူ အေပၚထပ္ ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္လာၾက သူေတြပဲ ဆိုတာ ယံုမွားစရာ မရွိ။
“လာၾက ညီမတို႔၊ ဒီမွာ ေနရာရွိတယ္္”
မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္သည္ သူ႔ဖိတ္ေခၚျခင္းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံကာ ဖိနပ္ခြၽတ္ၿပီး ခုထုိင္ၾကေတာ့၏။
၀၀ဖိုင့္ဖုိင့္ အေဒၚႀကီးႏွစ္ေယာက္သည္ ေလွကားထစ္ေတြမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး အိပဲ့အိပဲ့ တက္လာၾကသည္။ ထူထဲေသာ မ်က္မွန္ႀကီးကို ကိုင္းေသးေသးႏွင့္ တပ္ဆင္ထားသည့္ အေဒၚ ႀကီးက ပိုၿပီး၀ဖိုင့္ကာ ပါတိတ္ တစ္စံုစာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အေဒၚႀကီးကပို၍ ငယ္ရြယ္ပိန္ပါး သြက္လက္သည္။ သူတို႔သည္ ကိုတင့္၊ ကိုကုေဋ ေက်ာ္ႏွင့္ မိန္းကေလးမ်ားကို အကဲခတ္ၿပီး သည့္ေနာက္ စိတ္ခ်ေက်နပ္မႈ ရွိသြားဟန္ႏွင့္ ပါလာေသာ သင္ျဖဴးလိပ္ကေလးကို ဆလင္ခန္း တံခါးေပါက္၏ ဟိုမွာဘက္ျခမ္းမွာ ျဖန္႔ခင္း လိုက္ၾကေတာ့သည္။
“သေဘၤာေကြ႔ သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဘက္ျခမ္း ေနထိုးေနၿပီ၊ ေတာ္ၾကာ ရိပ္သြားမွာဗ်၊ ကြၽန္ေတာ္က ဒီလမ္းကို သြားတာ ျပန္တာသံုးေလး ေခါက္ရွိပါၿပီ” ဟု ကိုကုေဋေက်ာ္က အေဒၚႀကီးေတြအား ရွင္းျပ ေနျပန္သည္။
“ဟုတ္တယ္ ေမာင္ရင္ရဲ႕၊ က်ဳပ္တို႔က ေခါက္ခ်ည္ျပန္ခ်ည္ သြားေနက်ပါ၊ ရပါတယ္၊ ေမာင္ရင္ေနသာ သလိုေန”
သူ႔ထက္ အေတြ႕အၾကံဳမ်ား သူခ်ည္းပဲ ဆိုတာ ကိုကုေဋေက်ာ္ သေဘာေပါက္သြားေတာ့သည္။
ေလွကားေပၚသို႔ ေနာက္ထပ္ တက္လာသူသည္ ကိုကုေဋေက်ာ္တုိ႔လို လူလတ္ပိုင္း အရြယ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ အမ်ဳိးသား တစ္ဦးျဖစ္၏။ ဆံပင္ထိုးထိုး ေထာင္ေထာင္ကို ဂ်ဲသုတ္ ပံုသြင္းထားကာ ေနကာ မ်က္မွန္ႏွင့္၊ ကာကီေရာင္စက ေဘာင္းဘီႏွင့္ ပါတိတ္ရွပ္ ဖားဖားႀကီး ၀တ္ၿပီး ေျခေထာက္မွာလည္း ေရွ႕ထိုး ဖိနပ္ႀကီး စီးထားေသး။ သူကေတာ့ ေခတ္ပံုစံ ႐ႈိးက်က်ႏွင့္ ၀တ္စား ဆင္ယင္္မႈ က်နသည္။
ကိုကုေဋေက်ာ္သည္ပင္ အတန္အသင့္ အားငယ္သြားသည္။ မနက္ေစာေစာ ႏွစ္နာရီခြဲ ကတည္းက အိပ္ရာ ထပါမွ သံုးနာရီတြင္ လိုင္းဖုန္း ၀င္လာသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ လမ္းထိပ္သို႔ အသင့္ထြက္ေစာင့္ေနခဲ့ရသည္။ ဆံပင္ေတြကို ပင္လွ်င္ လက္ေခ်ာင္းထုိးဖြကာ သပ္ရပ္ေအာင္ ျပဳျပင္ခဲ့ရေခ်၏။ ဘယ္မွာလွ်င္ ႐ႈိးစမိုးက်ႏိုင္ ပါေတာ့မလဲ။
သို႔တေစ သည္ခရီးက သူ႔အတြက္ အထူး အေရးႀကီးသည္။ စဥ္းစား ၾကည့္ၾကပါဦးေတာ့။ ကိုတင့္က သကၤန္းကုန္း ရြာသား ျဖစ္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းေန ဘြဲ႔ရသူ ျဖစ္သည္။ ေလးငါးႏွစ္ေနလို႔မွ တစ္ခါ ရြာျပန္ေရာက္တတ္သူ မဟုတ္။ ကိုတင့္၏ ညီ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ေမာင္ေကာင္းသည္ သကၤန္းကုန္းမွ ရန္ကုန္သို႔ အလည္လာခိုက္ ကိုတင့္၏ အိမ္တြင္ ရွိေနေသာ အိမ္နီးခ်င္း ကိုကုေဋေက်ာ္၏ လက္ရာမ်ားကို ေတြ႕ဖူး ႏွစ္ၿခိဳက္ သြားခဲ့သည္ဆို၏။ သူ မဂၤလာေဆာင္သည့္ အခါတြင္ သူတို႔၏ ဗီဒီယို မွတ္တမ္းႏွင့္ ဓာတ္ပံု အတြက္ ကုိကုေဋေက်ာ္ကို ငွားရမ္းေပးပါဟု အကူအညီ ေတာင္းေသာေၾကာင့္ ကိုတင့္က အာမဘေႏၲ ခံထားခဲ့ဖူးသည္။
အရင္ သံုးလေလာက္ကေတာ့ ေမာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ တကယ္ပဲ သကၤန္းကုန္းတြင္ လက္ထပ္ေတာ့မွာမို႔ ကုိတင့္၏ ကတိအတိုင္း ကိုကုေဋေက်ာ္ကုိ ငွားခဲ့ပါဟု ႀကိဳတင္ကာ စရန္သတ္ ထားခဲ့သည္။ ယခုဆိုလွ်င္ အဲသည္ ကုိတင့္က သူ႔အားက်သင့္ေငြ အၿပီးအစီး ေပးေခ်ကာ နယ္ခရီး အသြားအျပန္ အတြက္ စရိတ္ခံ ငွားရမ္းလာခဲ့ေလၿပီ။ ဒါတြင္မက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ တကူးတက သူ မေရာက္ဖူးေသာ သကၤန္းကုန္းေက်းရြာသို႔ လိုက္ပို႔သည္။ နာမည္အရ ေပါက္ေျမာက္သည္။ စီးပြားေရးအရ တြက္ကိန္း ကိုက္သည္။ လူမႈေရး အရလည္း တာ၀န္ေက်သည္။ ကဲ၊ သည့္ထက္ ပိုကဲေသာ လုပ္ငန္း ဂုဏ္ပုဒ္ကား ေတာ္ေတာ့္ကို ရွားပါးေပလိမ့္မည္။
ထုိေၾကာင့္လည္း ကိုတင့္၏ ကားက ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သား စကား တေျပာေျပာ ထြက္ခြာခဲ့ၾကသည္။
ေနေရာင္ျခည္သန္းလာမွပင္ ကိုတင့္သည္လည္း သူ႔နည္းတူ မသပ္မရပ္ ကမန္းကတန္း ထြက္ခြာလာရသူ ပီပီ ပုဆိုးပင္ အကြက္ မေပၚပါလားဟု သတိထား ျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ရိုးသား တည္တံ့ဟန္ ရွိေသာ မိန္းမငယ္ ႏွစ္ေယာက္က တေလးတစား ၀ိုင္းဖြဲ႔ေဖာ္ရေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အမ်ားက ကိုကုေဋေက်ာ္တို႔အား ေလးစားေလာက္ သူေတြ အျဖစ္ ယူဆႏိုင္သည္။ ၿပီးေတာ့လည္း သူ႔ကင္မရာေတြ ဗီဒီယို အိတ္ေတြကလည္း သူတို႔၏ သိကၡာကို ေဖးမထားေပးသည္။ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ၀ိုင္းဖြဲ႔ သင့္ေပသည္။
အဲသည္ပုဂၢိဳလ္သာ ဦးခန္းထဲ ၀င္သြားပါလွ်င္ လူဦးေရ နည္းပါးေနမွာမို႔ ပေဟဠိ ဖြက္ရသည္မွာ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီး ျဖစ္ေနမွာပဲဟု ကိုကုေဋ ေက်ာ္က စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက၏။
“လာ အစ္ကို၊ ဦးခန္းက ေလွာင္တယ္၊ အေနအထိုင္ က်ဥ္းက်ပ္တယ္ဗ်”ဟု သူက ဖိတ္ေခၚလိုက္ေလသည္။
ထုိသူသည္ ေခတၲေတာ့ ေတြေ၀စဥ္းစား လိုက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကုေဋေက်ာ္၏ နံေဘး ေနရာလြတ္တြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္ေတာ့သည္။
“ဘယ္လဲအစ္ကုိ”
“ကညင္ငူ”
“အလည္လား”
“ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ”
ဆုိပါေတာ့တဲ့။ ဒါဆို အလည္သက္သက္ေတာ့လည္း မဟုတ္သည့္ သေဘာ ျဖစ္သည္။ သူ႔တြင္အေဖာ္တစ္ေယာက္မွ် မပါ၊ အသိအကြၽမ္းလည္း ရွိပံုမရ။ အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာမၾကည္သာသည့္ အတြက္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစရာ တစ္ခု ပါလာဟန္တူသည္ဟု ကိုကုေဋေက်ာ္က ေကာက္ခ်က္ ဆြဲလိုက္သည္။
“အစ္ကိုက ကင္မရာႀကီး တကိုင္ကိုင္နဲ႔ဆုိ ေတာ့ ညီမတို႔ကို ေမတၲာလက္ေဆာင္ ႐ိုက္ေပး မွာပဲလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာ၊ သူက ေအးမီ၊ ဒီက ႐ူပါ”
“ကင္မရာပါမွေတာ့ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ေပးေတာ့ မွာေပါ့ ညီမတို႔ရယ္၊ အစ္ကိုကေတာ့ ကုေဋေက်ာ္တဲ့”
“အမေလး၊ နာမည္က ျမင့္လိုက္တာ”
“လူကေတာ့ ႏွိမ့္ခ် ႐ိုးသားပါတယ္ဗ်ာ၊ ကေလးသံုးေယာက္ အေဖပါဆိုတာလည္း ေစာေစာစီးစီး ၀န္ခံထားပါ့မယ္”
မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္သား ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ေမာၾကရင္း ကိုကုေဋေက်ာ္အား မိတ္ေဆြ အျဖစ္ လက္ခံသြားေတာ့သည္။
“အစ္ကို႔ မိတ္ေဆြကေတာ့ ကိုတင့္တဲ့ဗ်၊ သကၤန္းကုန္း သြားၾကမလို႔၊ ညီမတို႔ကေကာ ဘယ္သြားၾကမလို႔လဲဟင္”
“မန္က်ည္းပင္ကိုပါ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္လာၾကတာ”
“မန္က်ည္းပင္ ရြာသူေတြေပါ့ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့။ ေရာက္ဖူးၾကလား”
“ကြၽန္ေတာ္က ဒါပထမ အႀကိမ္ပဲ၊ ကိုတင့္ကသာ သကၤန္းကုန္း ရြာသားပါ”
ကိုတင့္မွာလည္း သူမသိ မျမင္ဖူးေသာ ကေလးမ ကေလးေတြကို ၾကည့္ကာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနသည္။
“ကြၽန္ေတာ့္ အမ်ဳိးေတြကသာ သကၤန္းကုန္းမွာ ရွိၾကတာ၊ ကြၽန္ေတာ္က ရန္ကုန္ေမြး ရန္ကုန္ႀကီးဗ်”
“အမ်ဳိးေတြက ဘယ္သူေတြလဲ၊ သကၤန္းကုန္းမွာ ကြၽန္မတို႔ အသိေတြ အမ်ားႀကီးပဲ”
ေအးမီက ခပ္သြက္သြက္ ေမးခြန္းထုတ္သည္။
“ေဘာတံတားနားက ကုန္စံုဆိုင္က ေဒၚက်င္ႀကိဳင္က ကြၽန္ေတာ့္ အေဒၚပါ၊ သူ႔သား မဂၤလာေဆာင္မွာ ၀ိုင္း၀န္း ကူညီဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုိက္လာၾကတာ”
“ဟယ္၊ ကိုေကာင္းႀကီး မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာကိုး”
သည္ေတာ့မွ လိပ္ပတ္ လည္သြားၾကကာ ကိုတင့္၏ လာရင္း မဂၤလာကိစၥကို တရစပ္ ေမးၾကေတာ့၏။
“ဘယ္သူနဲ႔လဲဟင္”
ေအးမီက ေမးျပန္သည္။
“နင္ကလည္း ကိုေကာင္းနဲ႔ဆို ဘယ္သူ ရွိဦးမလဲ၊ မဟသၤာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့”
“ဘယ္ေန႔တဲ့လဲဟင္”
“နက္ျဖန္မနက္ ကိုးနာရီကေန ဆယ့္တစ္နာရီ”
“ခုေလာက္ရွိ သူတို႔ အိမ္ေရွ႕မွာ မ႑ပ္ထိုးၿပီး ေလာက္ေရာ့မယ္ေနာ္”
“အသိအကြၽမ္းေတြ ဆိုရင္ လာခဲ့ၾကပါလား။ အခုဓာတ္ပံု အျမည္း ႐ိုက္ေပးမယ္၊ နက္ျဖန္ မဂၤလာေဆာင္ က်ရင္ေတာ့ ဗီဒီယို ရွယ္႐ိုက္ေပး ရမွာေပါ့”
ကိုကုေဋေက်ာ္ တျပံဳးျပံဳးႏွင့္ ေအးမီတို႔ ႐ူပါတို႔ကို တစ္ေယာက္ခ်င္း၊ ႏွစ္ေယာက္တြဲ ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ႐ိုက္ေပးေနသည္။ အဲဒါေတြက ဖလင္မွ မကုန္တာ။ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေတြ ဆုိေတာ့ လိုခ်င္ရင္ကူး၊ မလိုခ်င္ရင္ ဖ်က္ပစ္၊ အဲဒါပဲေလ။
“ပ်င္းစရာ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းပစ္ရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပံဳးစရာ၊ ရယ္စရာ စကား၀ိုင္း တစ္ခု လုပ္ၾကမလား အစ္ကို၊ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္က ကုေဋေက်ာ္တဲ့၊ အစ္ကိုကေကာ”
“ေက်ာ္လား၊ ႂကြယ္လားဗ်”
“ေက်ာ္ပါ ခင္ဗ်ာ”
သူသည္ ကိုကုေဋေက်ာ့္ အမည္ကို အနည္းငယ္ အံ့ၾသ ထူးဆန္းသြားဟန္ မ်က္စခ်ီကာ စိုက္ၾကည့္သည္။ ကိုကုေဋေက်ာ္က အသာဦးညြတ္ ၀န္ခံသည္။ မိဘေတြ မွည့္ခဲ့တဲ့ နာမည္ပဲ အစ္ကိုေရ႕၊ ကုေဋေက်ာ္ခ်င္လည္းေက်ာ္၊ ႂကြယ္ခ်င္လည္း ႂကြယ္။
“ကြၽန္ေတာ္က ေအာင္ျမင္သူ”
အလဲ့။ သူကလည္း ေခသူ မဟုတ္ေလဘူး။ ေအာင္ျမင္သူ ဆိုပါကလား။
ခရီးသြားေတြသည္ တစ္ဆိပ္ကပ္လိုက္ တစ္အုပ္စု ဆင္းသြားလိုက္၊ ေနာက္ထပ္ ခရီးသြား အသစ္ေတြ တက္လာလိုက္၊ အေပၚထပ္ သို႔ေရာက္လာသူသာ က်ဲပါးေလသည္။
ကုိတင့္၊ ကိုေအာင္ျမင္သူ၊ ေအးမီႏွင့္ ႐ူပါ၊ လူေလးေယာက္ ရွိေနၿပီ။ အခ်င္းခ်င္းလည္း မိတ္ေဆြ ဖြဲ႔ၿပီးၾကၿပီ ဆိုေတာ့ သူ႔၏ ပေဟဠိ၀ုိင္းကို စတင္ဖို႔ သင့္ေတာ္ေနေပၿပီ။ အုိေက။ ဒါဆိုခုပဲ စလိုက္ၾကစို႔ရဲ႕။ ေအးမီတို႔သည္ ပုသိမ္ သေဘၤာဆိပ္မွာတုန္းက လိေမၼာ္သီးေတြ၊ ဟာလ၀ါ ေျခာက္ထုပ္ေတြ၊ ေနၾကာေစ့ထုပ္ေတြကို တစ္ေပြ႔ တစ္ပိုက္ႀကီး ၀ယ္လာၾကသည္။ သူတို႔ဘာသာလည္း ထပ္ခနဲ ထပ္ခနဲ အခြံခြာစား၊ ကိုကုေဋေက်ာ္တို႔ကိုလည္းေကြၽး။ အခြံေတြ ပြၾကဲ မေနေအာင္ စကၠဴေဟာင္း တစ္ရြက္ ျဖန္႔ခင္း ထားလိုက္ေလသည္။
ေရသန္႔ မေသာက္ခ်င္သူေတြ အတြက္ ေရေႏြးၾကမ္းလည္း ပလတ္စတစ္ ပုလင္းေတြႏွင့္ ပါလာသည္။ တစ္ခါသံုးခြက္ေတြ အလံု အေလာက္။
“အခုလို စုစုေ၀းေ၀း အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတြက္ အပ်င္းလည္းေျပ၊ အျငင္းအခုံလည္း လုပ္ၾကရေအာင္ ပေဟဠိ တစ္ခု တင္ျပခ်င္တယ္ဗ်ာ၊ ဘယ္လို သေဘာရၾကသလဲ”
“အဲဒါေတာ့ သေဘာ မတူလည္း ေျပာမွာပဲ ဥစၥာ၊ မဟုတ္ဘူးလား ႐ူပါရယ္”
လွ်ာသြက္ အာသြက္ရွိေသာ ေအးမီက ႐ူပါထံမွ ေထာက္ခံခ်က္ ရယူသည္။
သည္အခ်ိန္မွာ ကိုတင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ ေနေလသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူကေတာ့ သည္အုပ္စုထဲတြင္ စကားမေျပာသေလာက္ပါပဲ။
“ကဲ၊ ပေဟဠိ ၀ွက္မယ္ဆို ၀ွက္ေတာ့ေလ”
ေအးမီက လံႈ႔ေဆာ္သည္။
“ငါတို႔ လွ်ပ္ေျပး ခုတ္တာက ေျခာက္နာရီ ေလာက္ၾကာမယ့္ ဟာကို ဘာလို႔ ေလာေနတာလဲ”
႐ူပါက ေမးခြန္းထုတ္သည္။
“ေတာ္ၾကာ ကညင္ငူ ေရာက္သြားမွျဖင့္ ေဟာဟို အစ္ကိုႀကီးပါ ၀င္ၿပီး မျငင္းခံုလိုက္ရမွာ စိုးလို႔ပါေနာ္”
ေအးမီ၏ ေလွ်ာက္လဲခ်က္သည္ ကိုေအာင္ျမင္သူအား သဲ့သဲ့ျပံဳးေစလ်က္ အားလံုးႏွင့္လည္း ရင္းႏွီး လာေစခဲ့၏။
“ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ၊ ဒါမွ ကညင္ငူ ဧည့္သည္ရဲ႕ ေဆြးေႏြးျငင္းခံုမႈေတြကိုလည္း ၾကားသိရမွာေပါ့”
သူ႔ကိုယ္သူ ကညင္ငူ ဧည့္သည္ ဆိုပါလား။ သူသည္ ကညင္ငူ နယ္ခံ မဟုတ္ဘူး ဆိုပါေတာ့။
“ဒီလိုပါ အစ္ကိုတို႔၊ ညီမတို႔ရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာမယ့္ ပံုျပင္ကေလးက ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းေလးပါ။ ၿပီးမွသာ စဥ္းစားၾကရမွာ၊ တစ္ခါ တုန္းကေပါ့၊ သိပ္ေတာ့လည္း မၾကာေသးဘူး ဆိုေတာ့ အခု တစ္ေလာဆိုလည္း ျဖစ္တာပါပဲ”
“အဲဒီ အစ္ကိုရဲ႕စကားေတြကေတာ့ တကယ့္ကို ကုေဋေက်ာ္ ေနၿပီေနာ္၊ မ်ားလြန္းလို႔ မ်ားလြန္းလို႔”
“ဟာ၊ အဲသေလာက္ မ်ားေနမိသလား။ ကဲပါဗ်ာ၊ တိုတိုနဲ႔ လိုရင္း ေျပာပါ ေတာ့မယ္”
စကား၀ိုင္းသည္ စုိစိုျပည္ျပည္ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ျဖစ္လာသည္။
ျမစ္ေရသည္ ဆန္တက္ လာေနသည္။ ေဗဒါဒိုက္ေတြ တစ္သိုက္ တစ္ျမံဳ ေမ်ာပါလာ၏။ လွ်ပ္ေျပးက အားအင္သံုးကာ ႐ုန္းေနရေလသည္။
ဥၾသဆြဲၿပီးကာ တစ္ဆိပ္ၿပီး တစ္ဆိပ္ ဆိုက္ကပ္သည္။ ေကာက္ညႇင္းထုပ္၊ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ အေရာင္းေစ်းသည္ေတြ တက္လာၾက၊ ေရာင္းခ်ၾက၊ ၀ယ္ယူၾက၊ ျပန္ဆင္းသြားၾကႏွင့္။
ေရဆန္ခရီးတစစ ေပါက္လာေလသည္။ ရည္မွန္းရာ ခရီးဆံုး အသီးသီးသို႔ နီးကပ္လာၾက၏။ လမ္းဆံုးလွ်င္ေတာ့ ရြာသို႔ ေရာက္ၾကေပလိမ့္မည္။ လမ္းမဆံုးခင္ စကား၀ိုင္းကို အဆံုးသတ္ၾကရမည္မဟုတ္လား။
“တစ္ခါတုန္းက အမ်ဳိးသား တစ္ေယာက္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ဟာ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကတဲ့ အတြက္ ႏွစ္ဦး သေဘာတူ လက္ထပ္ လိုက္ၾကပါေရာတဲ့”
“ေအာက္ထပ္မွာ ပူအုိက္လို႔ မၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဗီဒီယိုကုိ ေလလႈိင္းနဲ႔ လႊင့္ေပးတာလား၊ ေက်းဇူးပါပဲ” ဟု ေအးမီက ရႊတ္ေနာက္သည္။
“လူလြတ္ခ်င္းလား” ဟု ကိုတင့္က ေမးသည္။
“ဟုတ္လိုက္ေလ ကိုတင့္ရယ္၊ ဒါဟာ လိုအပ္တဲ့ေမးခြန္းပါပဲ၊ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လူလြတ္ခ်ည္းပါပဲ”
ကိုေအာင္ျမင္သူ၏ လည္ေခ်ာင္းထဲမွ ေခ်ာင္းဟန္႔သံ လိုလို ခြၽဲဟပ္သံ လိုလို မသဲမကြဲ ၾကားရသျဖင့္ အားလံုး လွည့္ၾကည့္မိၾကသည္။
“ဘ၀ခရီး အစတုန္းက ဆိုပါေတာ့။ သေဘာ ေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ” ဟု ကိုတင့္က ေရရြတ္သည္။
ေအးမီႏွင့္ ႐ူပါသည္ မစရေသးေသာဘ၀ခရီးဆုိတာႀကီးကို ေတြးေတာ လန္႔ဖ်ပ္မိသြားသျဖင့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကုိတစ္ေယာက္ လွမ္းၾကည့္ကာ
အားေပးလိုက္ၾကရေခ်၏။
“ဘ၀ဆိုတာ ဆန္းၾကယ္တယ္ဗ် အစ္ကိုတို႔၊ ညီမတို႔ရဲ႕။ သူတို႔ဟာ ရာသက္ပန္ လက္တြဲ သြားမယ္လုိ႔ပဲ ပိုင္းျဖတ္ ခိုင္မာခဲ့ၾကမွာ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ လည္း ခမ်ာမ်ားမွာ ေရစက္ ကုန္ေတာ့ စလယ္၀င္ ဖင္မမည္းခင္ လင္မယား ျပတ္စဲ ကြဲကြာသြားၾကရွာသတဲ့”
မိန္းမငယ္ ႏွစ္ေယာက္သည္ စိတ္မသက္သာစြာ စုတ္သပ္ ညည္းတြား လိုက္မိၾကေလသည္။ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ပ်က္စီးသည္ဆိုေသာ အရာမွာ ေကာင္းေသာ အတိတ္ နိမိတ္မွ မရွိတာကလား။
“အဲဒါ ဘယ္သူ႔ အလြန္လဲ အစ္ကို” ဟုေအးမီက ခပ္ဆတ္ဆတ္ ကေလး ေမးခြန္း တင္လိုက္ေလေသး၏။
“ဘယ္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ေမးေမး သူတို႔ကေတာ့ အျပစ္ မရွိဘူး ေျဖၾကမွာခ်ည္းပဲ”
ကိုေအာင္ျမင္သူ၏ အသံက ခပ္ထန္ထန္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ကုိတင့္ပင္ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္မိသြားသည္။ သည္ေတာ့မွလည္း သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိေလဟန္ ရွိလ်က္ အုပ္စုထံမွ အသာ မ်က္ႏွာ လႊဲဖယ္ လိုက္ေလသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူ စိတ္လႈပ္ရွားသြားတာ ေသခ်ာ သည္ဟု ကိုကုေဋေက်ာ့္မွာကေတာ့ အမိအရ မွတ္သား လိုက္ရျပန္ေလ၏။
“လင္မယား ကြဲသြား႐ံုနဲ႔ေတာ့ အစ္ကို႔ ပေဟဠိဟာ ဘာမွ ပံုေပၚမလာ ေသးပါဘူး” ဟု ေအးမီက စကားေထာက္သည္။
“ဆက္ေျပာမွာေပါ့ဗ်ာ။ လင္မယားကြဲသြားေတာ့ သားကေလးတစ္ ေယာက္အဖတ္တင္ၿပီး က်န္ရစ္တယ္ဗ်”
“ဟင္”
႐ူပါက စိတ္မေကာင္းစြာ ညည္းတြားသည္။
“ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ အခက္သားလားဗ်၊ အမ်ဳိးသားက စိတ္ေလေလနဲ႔ ဟုိသည္ အေရာ၀င္ရင္း အတြယ္အတာ ရွာရင္း ေစာေစာစီးစီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ရက္သား က်သြားပါေလေရာ”
“ေဟာေတာ္၊ အဲဒီလူကလည္း သားကေလး မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ဘူးေတာ့”
ေအးမီ ခံစားေနရသည္။ ႐ူပါကလည္း ေခါင္းကေလး ညိတ္ကာ မ်က္ႏွာေလး မဲ့တဲ့တဲ့ ၀မ္းနည္းေန၏။
“အစေတာ့ အမ်ဳိးသမီးခမ်ာ သူ႔ဆီျပန္လာဦးမလား ေမွ်ာ္လင့္ ရွာတာေပါ့။ အိမ္ေထာင္က်သြားေတာ့ အားေလ်ာ့ သြားတယ္။ ဒါတြင္မကဘူး ဘသားေခ်ာက သားတစ္ေယာက္ ရသြားျပန္တယ္။ ေရစက္ ကုန္ၾကၿပီ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ သူျပန္လာခ်င္ေတာင္မွ လက္ခံရ ခက္တဲ့ အေနအထားႀကီး ျဖစ္သြားၿပီ”
“ဒုကၡပါလားေနာ္”
ကိုကုေဋေက်ာ္ထံမွ တစ္ခြန္းဟလုိက္တိုင္း ေအးမီက ခံစား တံု႔ျပန္ေနသည္မွာ ၾကာေတာ့ ကိုတင့္ ျပံဳးခ်င္လာသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူသည္ သာ သူ႔မ်က္ႏွာကို မျမင္သာဘဲအတန္ငယ္ ေခါင္းစိုက္ထားလ်က္ ရွိေန၏။
“ကေလးအေမပဲ ေခၚေတာ့မယ္ေနာ္။ ကေလးအေမဟာ သားကေလး မ်က္ႏွာငယ္မွာ စိုးလြန္းလို႔ ဘယ္ေယာက်္ားကိုမွ မစဥ္းစားေတာ့ဖို႔ ႀကိဳးစား ပါတယ္။ ခက္တာက သူက ေတာ္ေတာ္လွတယ္။ ကေလး ဘယ္ႏွေယာက္ ရွိရွိ လက္ထပ္ယူမယ္ ဆိုတဲ့ ေယာက္်ားေတြက မနည္းမေနာပဲ”
“သူ႔ကို အစ္ကိုျမင္ဖူးလား”
႐ူပါက ဖ်တ္ခနဲ ေမးသည္။
“ဟာ၊ ဒီပေဟဠိကို ၀ွက္တဲ့ သူဟာ ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ျမင္ဖူးခ်င္မွ ျမင္ဖူးမွာေလ၊ ကြက္စိပ္ ဆရာလိုေပါ့၊ မွန္းဆ ေလပစ္ရတာ”
ကိုကုေဋေက်ာ္၏ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကို ေအးမီက ဟုတ္သားပဲဟု လက္ခံလုိက္သည္။
“အဲဒါဆိုလည္း ကေလးအေမ ေနာက္ေယာက်္ား ယူျဖစ္သလားပဲ ေျပာေတာ့”
႐ူပါက သိလိုစိတ္ေစာေလဟန္ႏွင့္ ေလာသည္။
“ကြၽန္ေတာ္ ေျပာသားပဲေလ၊ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ဇြဲကို ၾကံ့ၾကံ့မခံႏိုင္ ရွာတ့ဲ အဆံုးမွာ သူလည္း တစ္ေယာက္ကုိ လက္ထပ္ ယူလိုက္ရ ရွာသတဲ့”
“ေဟာ့ေတာ္၊ စိတ္ညစ္ရပါလား”
ကိုတင့္ႏွင့္ ကိုကုေဋေက်ာ္သည္ ေအးမီ၏ ညည္းတြားသံေၾကာင့္ ျပံဳးရယ္ၾကသည္။ ေစာေစာကနည္းတူပင္ ကိုေအာင္ျမင္သူကား စကား၀ိုင္းထဲမွာ စိတ္၀င္တစား မပါ၀င္ဘဲ ရွိေန၏။ သည္လူတြင္ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့ ရွိတန္ရာသည္ဟု ကိုကု ေဋေက်ာ္က ဆက္လက္ထင္ျမင္စရာ ျဖစ္ေန ေတာ့သည္။ လွ်ပ္ေျပးသည္ ေဘာ္ခနဲ ဥၾသဆြဲေလသည္။ သံုးခြေက်းရြာ ေဘာတံတားတြင္ ဆိုက္ကပ္ေတာ့မည္။
“ေရွ႕ဆိပ္ဆို မန္က်ည္းပင္ ေရာက္ၿပီေနာ္၊ ပေဟဠိ ျမန္ျမန္ အဆံုးသတ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္”
လူစံုတုန္း အေျဖ မညႇိရမွာကို ကေလးမေတြက ပူပန္ေနၾကသည္။ ကိုကုေဋေက်ာ္လည္း ပူပန္တာေပါ့။ ပေဟဠိရွင္ပဲ ဥစၥာ၊ ဘာေျပာေကာင္းပါ့ မလဲဗ်ာ။
“ကေလး အေမဟာ ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ သမီး ကေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ရသတဲ့ဗ်”
“အင္း၊ ဒုကၡပါပဲလား” ဟု ေအးမီက ေရရြတ္ေသာ အခါတြင္ ႐ူပါက ဘာရယ္မဟုတ္ ႏႈတ္ခမ္းမဲ့သည္။
“တစ္ေန႔ေသာအခါမွာေတာ့၊ ႏွစ္ေပါင္း ဆယ့္ရွစ္၊ ႏွစ္ဆယ္အၾကာ တစ္ေန႔မွာေပါ့ဗ်ာ။ သားႀကီးဟာ ရွဴးရွဴးရွဲရွဲနဲ႔ အဘိုးအဘြားဆီ ေရာက္ခ်လာတယ္တဲ့”
တံခါး ဟိုဘက္ျခမ္းမွာ ထုိင္ေနေသာ အေဒၚႀကီး ႏွစ္ေယာက္သည္ ေစာေစာကတည္းက ကိုကုေဋေက်ာ္တို႔၏ ပေဟဠိ၀ိုင္းကို စိတ္၀င္စားကာ ႏွစ္ေယာက္ ေျပာစကားေတြကို တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ျဖတ္ၿပီး နားစြင့္ေနၾကသည္။ ခုလို အဘိုးအဘြား က႑ ပါလာေသာ အခါတြင္ေတာ့ သူတို႔ႏွင့္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား သက္ဆိုင္သည္ ယူဆေလသလား မသိ၊ အနည္းငယ္ တိုးေရႊ႕လာၾကေလ၏။
“အဘိုးနဲ႔အဘြား ၾကည့္လုပ္ၾကဦးဗ်။ ကြၽန္ေတာ့္ ညီနဲ႔ ညီမ လက္ထပ္ၾကေတာ့ မလို႔တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ ၾကားၾကားခ်င္းလာေျပာတာ၊ ျမန္ျမန္ တားၾကမွ ျဖစ္မယ္ဗ်တဲ့”
ကိုကုေဋေက်ာ္၏ အမူအရာပါပါ သ႐ုပ္ေဖာ္ ေျပာစကား အဆံုးတြင္ လူသံုးေလးေယာက္ ထံမွ စုေပါင္း အာေမဋိတ္သံသည္ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ေပၚထြက္လာေတာ့သည္။
“အခု အစ္ကိုတုိ႔ ညီမတို႔ အဲေနာက္ထပ္ ၀င္လာတဲ့ ေဒၚေဒၚတို႔ အပါအ၀င္ စုေပါင္း စဥ္းစားၾကရမွာက ဒီျပႆနာကို ဘယ္လိုေျဖရွင္း ၾကမလဲဆုိတာပါပဲ”
သေဘၤာဆိပ္သို႔ ဆင္းခဲ့ၾကသည္။ သြားၾကမည့္ သကၤန္းကုန္း အထိ လက္မွတ္ ျဖတ္ထားၿပီး ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ သူတို႔ အေနႏွင့္ ေအာက္ထပ္မွာ ထုိင္ခံု တစ္ေနရာစီ ၀င္ထိုင္ၿပီး ေအးေဆး ကာရာအိုေက ၾကည့္၊ ဗီဒီယိုၾကည့္ရင္း လိုက္ပါလာၾက႐ံုသာ။ ခရီးသြား အမ်ားစုကေတာ့
ပူေလာင္ မြန္းက်ပ္ျခင္းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံကာ ျပသ ေဖ်ာ္ေျဖေနေသာ ဂမၻီရဟာသ ဗီဒီယို ဇာတ္ကားတြင္ နစ္ေမ်ာ ေနၾကေလသည္။
ျဖစ္ႏိုင္တာ မျဖစ္ႏိုင္တာထက္ စိတ္အပန္း ေျပလွ်င္ၿပီး စတမ္း။ ကိုကုေဋေက်ာ္ကေတာ့ ခုလို ေနပူစပ္ခါး ရာသီဥတုမွာ
ေနအလင္းေရာင္၊ ေလ၊ အေအးဓာတ္ ကင္းမဲ့ေသာ သေဘၤာ ၀မ္းေခါင္းထဲတြင္ က်ပ္က်ပ္သိပ္သိပ္ စုထုိင္ ေနရမွာကို စိတ္က်ဥ္းက်ပ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္က ဓာတ္ပံု၊ ကင္မရာ၊ ဗီဒီယိုေတြမွာ စီစဥ္ ႐ိုက္ကူးေနသူ ျဖစ္ေလေတာ့ ထုိင္ၾကည့္ရတာထက္ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္စီစဥ္ ႐ိုက္ကူးရတာကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စား ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။
ထုိသို႔မွ မစီစဥ္ မ႐ိုက္ကူးျဖစ္ဘူး ဆိုပါလွ်င္ေတာ့ သဘာ၀ ႐ႈခင္းေတြကို ေငးေမာခံစား၊ သို႔မဟုတ္ပါကလည္း ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာကာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ပေဟဠိ တစ္ခုခု ၀ွက္ရန္ သူ ၀ါသနာ ႀကီးေလသည္။ သည္လို သည္အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲ ကိုကုေဋေက်ာ္က အေပၚထပ္တြင္ ေနရာယူ ျဖစ္ သည္။ ကုန္းပတ္ နံေဘးတြင္ ကာရံထားေသာ သံေဘာင္တန္းမ်ားႏွင့္ ဆလင္ခန္း အ၀င္ တံခါး ေပါက္တို႔၏ အလယ္ၾကား နံရံတြင္ ဖုန္ေတြ သဲေတြ ကို ေလမႈတ္ သန္႔ရွင္းလိုက္ကာ လူတစ္ကိုယ္စာ ေနရာခ်လ်က္ အက် ထိုင္သည္။
ကိုတင့္ကား မိုးမလင္းခင္ကတည္းက ေတာင္းေအ့စ္ ကားတစ္စီးကို အသြားအျပန္ ငွားလာကာ ဓာတ္ပံု၊ ဗီဒီယို ဆရာအေပၚ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ဧည့္၀တ္ေက်ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ လာရသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ေအာက္ထပ္ ထိုင္ခံုမွာပဲ တစ္ေရး ႏွပ္ေနလိုက္ခ်င္တာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း သူငွားရမ္း ဖိတ္ေခၚ လာခဲ့သူ ကိုကုေဋေက်ာ္၏ အလိုကို လိုက္ေလ်ာကာ အေပၚထပ္မွာ လိုက္ထိုင္ ေနရေလေတာ့၏။
ကိုကုေဋေက်ာ္သည္ ညႇပ္ဖိနပ္ေတြကို ခြၽတ္ကာ ေအာက္ခု ထိုင္ခ်သည္။
“လာကိုတင့္၊ ဒီေနရာက အရိပ္ရတယ္၊ ေမာ္ေတာ္ေကြ႔တုန္း ေနပူလည္း ခဏပဲ၊ တစ္ေအာင့္ ေနျပန္ ရိပ္သြားမွာပါ၊ ေလလည္း တျဖဴးျဖဴး၊ ကုန္းပတ္ေပၚက စားစရာ ေသာက္စရာ လွမ္း၀ယ္လို႔လည္း အဆင္ေျပသဗ်”
ကိုတင့္က မျငင္းမဆန္ ၀င္ထိုင္သည္။
အေပၚထပ္ တက္လာသူမ်ားကို ကိုကုေဋေက်ာ္က ထုိင္ၾကည့္ၿပီး ေလ့လာသည္။ ခုလို လွ်ပ္ေျပး အေပၚထပ္ ဆလင္ခန္း နံေဘးမွာ အရိပ္ခိုၿပီး ထိုင္မည့္ သူတို႔တြင္ သူ႔နည္းတူ အပူဒဏ္ႏွင့္ မြန္းက်ပ္မႈ ဒဏ္ကို တိမ္း ေရွာင္ၾကသူ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ လက္မွတ္ ရွိေသာ္လည္း ထုိင္ခံု မရသူအခ်ဳိ႕တို႔ ပါ၀င္လိမ့္မည္။ အပူ ေရွာင္လိုသူႏွင့္ ထိုင္ခံု မရသူေတြကိုေတာ့ ကိုကုေဋေက်ာ္က ခြဲျခား သိရွိရန္ အားထုတ္ေနဖို႔ လိုမွ မလိုအပ္ေလပါ။
လွ်ပ္ေျပး စထြက္ကတည္းက အထပ္ခိုး ေပၚတက္လာၾကေသာ သူေတြသည္ ကိုကုေဋေက်ာ္ နည္းတူ သဘာ၀ ႐ႈခင္းကိုလည္း ေငးေမာ ခံစားရင္း ေလျပည္ေလညင္းကိုလည္း ႐ွဴ႐ႈိက္ အပန္းေျဖလိုသူ ဟုတ္ကို ဟုတ္ရမည္။
စကားစျမည္ ေျပာေဖာ္ ေျပာဖက္ရေအာင္ ဘယ္သူေတြကို သူဖိတ္ေခၚရလွ်င္ ေကာင္းမလဲ။ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္ခန္႔ရွိ ေလာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး တက္လာသည္။ သူသည္ ေျပာင္သလင္းခါေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ငယ္ထိပ္ကို နံေဘးနဘီမွ ဆံပင္မည္းမည္း ဆီရႊဲရႊဲေတြ ဆြဲၿပီး ၿဖီးသင္ဖံုးဖိထားသည္မွာ ျပံဳးရယ္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေန၏။ သို႔ျဖစ္ေစကာမူ အေနာက္ ႏိုင္ငံမွာလို ဆံပင္တု၊ ဘိုေကတုႏွင့္ေတာ့ ဖံုးအုပ္ မထားဘဲ ခပ္တည္တည္ပင္ ဇရာကို အံတုလ်က္ ရွိေနေတာ့သည္။ သူသည္ အျဖဴေရာင္ ရွပ္အက်ႌ လည္ေခါင္းတံုး လက္တိုႏွင့္ အကြက္ က်ဲက်ဲ ပုဆိုးဆီးကာ မိုးတြင္းစီး ရာဘာဖိနပ္ စီးထားေလသည္။ သူ႔ေနာက္မွ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္၀န္းက်င္ ရွိမည့္ လူငယ္သည္ စားပြဲတင္ အိတ္မည္းကို ကိုင္ဆြဲကာခပ္ယို႔ယို႔ လိုက္ပါလာ သည္။ သူက တီရွပ္ အနီေရာင္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္း ဘီနက္ျပာ ၀တ္ထားသည္။ သူ႔ပံုပန္းသဏၭာန္ကို ေထာက္႐ႈကာ သူသည္ အထက္အရာရွိ၏ အိတ္ကိုကိုင္လာေပးေသာ တပည့္ျဖစ္ရမည္ဟု ကိုကုေဋေက်ာ္က ခန္႔မွန္းသည္။
အဲသည္ ဆရာတပည့္က ဦးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားၾကသည့္အတြက္ ကိုကုေဋေက်ာ္ ၀မ္း သာသြားသည္။ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ရင္း ပေဟဠိ ဖြက္ၾကသည္မွာ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ေလးေလးနက္နက္ ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုရမွ တန္ဖိုးရွိမည့္ သူေတြအတြက္ အဆင္မေျပလွဘူး မဟုတ္ လား။
သူတို႔ေနာက္မွ ထက္ၾကပ္ေလွကားတက္ လာသူေတြမွာ သပ္ရပ္ေခတ္မီစြာ ၀တ္စား ဆင္ျပင္ထားေသာ မိန္းမငယ္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ သည္။ သူမတို႔ကေတာ့ ထိုင္ခံုလက္မွတ္ရထား သူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းကို လွ်ပ္ေျပးေပၚ မေရာက္မီ ေဘာတံတားေပၚမွာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာသံ ၾကားသိထားရ၏။ ဒါဆို သူ႔နည္းတူ အေပၚထပ္ ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္လာၾက သူေတြပဲ ဆိုတာ ယံုမွားစရာ မရွိ။
“လာၾက ညီမတို႔၊ ဒီမွာ ေနရာရွိတယ္္”
မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္သည္ သူ႔ဖိတ္ေခၚျခင္းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံကာ ဖိနပ္ခြၽတ္ၿပီး ခုထုိင္ၾကေတာ့၏။
၀၀ဖိုင့္ဖုိင့္ အေဒၚႀကီးႏွစ္ေယာက္သည္ ေလွကားထစ္ေတြမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး အိပဲ့အိပဲ့ တက္လာၾကသည္။ ထူထဲေသာ မ်က္မွန္ႀကီးကို ကိုင္းေသးေသးႏွင့္ တပ္ဆင္ထားသည့္ အေဒၚ ႀကီးက ပိုၿပီး၀ဖိုင့္ကာ ပါတိတ္ တစ္စံုစာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အေဒၚႀကီးကပို၍ ငယ္ရြယ္ပိန္ပါး သြက္လက္သည္။ သူတို႔သည္ ကိုတင့္၊ ကိုကုေဋ ေက်ာ္ႏွင့္ မိန္းကေလးမ်ားကို အကဲခတ္ၿပီး သည့္ေနာက္ စိတ္ခ်ေက်နပ္မႈ ရွိသြားဟန္ႏွင့္ ပါလာေသာ သင္ျဖဴးလိပ္ကေလးကို ဆလင္ခန္း တံခါးေပါက္၏ ဟိုမွာဘက္ျခမ္းမွာ ျဖန္႔ခင္း လိုက္ၾကေတာ့သည္။
“သေဘၤာေကြ႔ သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဘက္ျခမ္း ေနထိုးေနၿပီ၊ ေတာ္ၾကာ ရိပ္သြားမွာဗ်၊ ကြၽန္ေတာ္က ဒီလမ္းကို သြားတာ ျပန္တာသံုးေလး ေခါက္ရွိပါၿပီ” ဟု ကိုကုေဋေက်ာ္က အေဒၚႀကီးေတြအား ရွင္းျပ ေနျပန္သည္။
“ဟုတ္တယ္ ေမာင္ရင္ရဲ႕၊ က်ဳပ္တို႔က ေခါက္ခ်ည္ျပန္ခ်ည္ သြားေနက်ပါ၊ ရပါတယ္၊ ေမာင္ရင္ေနသာ သလိုေန”
သူ႔ထက္ အေတြ႕အၾကံဳမ်ား သူခ်ည္းပဲ ဆိုတာ ကိုကုေဋေက်ာ္ သေဘာေပါက္သြားေတာ့သည္။
ေလွကားေပၚသို႔ ေနာက္ထပ္ တက္လာသူသည္ ကိုကုေဋေက်ာ္တုိ႔လို လူလတ္ပိုင္း အရြယ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ အမ်ဳိးသား တစ္ဦးျဖစ္၏။ ဆံပင္ထိုးထိုး ေထာင္ေထာင္ကို ဂ်ဲသုတ္ ပံုသြင္းထားကာ ေနကာ မ်က္မွန္ႏွင့္၊ ကာကီေရာင္စက ေဘာင္းဘီႏွင့္ ပါတိတ္ရွပ္ ဖားဖားႀကီး ၀တ္ၿပီး ေျခေထာက္မွာလည္း ေရွ႕ထိုး ဖိနပ္ႀကီး စီးထားေသး။ သူကေတာ့ ေခတ္ပံုစံ ႐ႈိးက်က်ႏွင့္ ၀တ္စား ဆင္ယင္္မႈ က်နသည္။
ကိုကုေဋေက်ာ္သည္ပင္ အတန္အသင့္ အားငယ္သြားသည္။ မနက္ေစာေစာ ႏွစ္နာရီခြဲ ကတည္းက အိပ္ရာ ထပါမွ သံုးနာရီတြင္ လိုင္းဖုန္း ၀င္လာသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ လမ္းထိပ္သို႔ အသင့္ထြက္ေစာင့္ေနခဲ့ရသည္။ ဆံပင္ေတြကို ပင္လွ်င္ လက္ေခ်ာင္းထုိးဖြကာ သပ္ရပ္ေအာင္ ျပဳျပင္ခဲ့ရေခ်၏။ ဘယ္မွာလွ်င္ ႐ႈိးစမိုးက်ႏိုင္ ပါေတာ့မလဲ။
သို႔တေစ သည္ခရီးက သူ႔အတြက္ အထူး အေရးႀကီးသည္။ စဥ္းစား ၾကည့္ၾကပါဦးေတာ့။ ကိုတင့္က သကၤန္းကုန္း ရြာသား ျဖစ္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းေန ဘြဲ႔ရသူ ျဖစ္သည္။ ေလးငါးႏွစ္ေနလို႔မွ တစ္ခါ ရြာျပန္ေရာက္တတ္သူ မဟုတ္။ ကိုတင့္၏ ညီ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ေမာင္ေကာင္းသည္ သကၤန္းကုန္းမွ ရန္ကုန္သို႔ အလည္လာခိုက္ ကိုတင့္၏ အိမ္တြင္ ရွိေနေသာ အိမ္နီးခ်င္း ကိုကုေဋေက်ာ္၏ လက္ရာမ်ားကို ေတြ႕ဖူး ႏွစ္ၿခိဳက္ သြားခဲ့သည္ဆို၏။ သူ မဂၤလာေဆာင္သည့္ အခါတြင္ သူတို႔၏ ဗီဒီယို မွတ္တမ္းႏွင့္ ဓာတ္ပံု အတြက္ ကုိကုေဋေက်ာ္ကို ငွားရမ္းေပးပါဟု အကူအညီ ေတာင္းေသာေၾကာင့္ ကိုတင့္က အာမဘေႏၲ ခံထားခဲ့ဖူးသည္။
အရင္ သံုးလေလာက္ကေတာ့ ေမာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ တကယ္ပဲ သကၤန္းကုန္းတြင္ လက္ထပ္ေတာ့မွာမို႔ ကုိတင့္၏ ကတိအတိုင္း ကိုကုေဋေက်ာ္ကုိ ငွားခဲ့ပါဟု ႀကိဳတင္ကာ စရန္သတ္ ထားခဲ့သည္။ ယခုဆိုလွ်င္ အဲသည္ ကုိတင့္က သူ႔အားက်သင့္ေငြ အၿပီးအစီး ေပးေခ်ကာ နယ္ခရီး အသြားအျပန္ အတြက္ စရိတ္ခံ ငွားရမ္းလာခဲ့ေလၿပီ။ ဒါတြင္မက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ တကူးတက သူ မေရာက္ဖူးေသာ သကၤန္းကုန္းေက်းရြာသို႔ လိုက္ပို႔သည္။ နာမည္အရ ေပါက္ေျမာက္သည္။ စီးပြားေရးအရ တြက္ကိန္း ကိုက္သည္။ လူမႈေရး အရလည္း တာ၀န္ေက်သည္။ ကဲ၊ သည့္ထက္ ပိုကဲေသာ လုပ္ငန္း ဂုဏ္ပုဒ္ကား ေတာ္ေတာ့္ကို ရွားပါးေပလိမ့္မည္။
ထုိေၾကာင့္လည္း ကိုတင့္၏ ကားက ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သား စကား တေျပာေျပာ ထြက္ခြာခဲ့ၾကသည္။
ေနေရာင္ျခည္သန္းလာမွပင္ ကိုတင့္သည္လည္း သူ႔နည္းတူ မသပ္မရပ္ ကမန္းကတန္း ထြက္ခြာလာရသူ ပီပီ ပုဆိုးပင္ အကြက္ မေပၚပါလားဟု သတိထား ျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ရိုးသား တည္တံ့ဟန္ ရွိေသာ မိန္းမငယ္ ႏွစ္ေယာက္က တေလးတစား ၀ိုင္းဖြဲ႔ေဖာ္ရေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အမ်ားက ကိုကုေဋေက်ာ္တို႔အား ေလးစားေလာက္ သူေတြ အျဖစ္ ယူဆႏိုင္သည္။ ၿပီးေတာ့လည္း သူ႔ကင္မရာေတြ ဗီဒီယို အိတ္ေတြကလည္း သူတို႔၏ သိကၡာကို ေဖးမထားေပးသည္။ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ၀ိုင္းဖြဲ႔ သင့္ေပသည္။
အဲသည္ပုဂၢိဳလ္သာ ဦးခန္းထဲ ၀င္သြားပါလွ်င္ လူဦးေရ နည္းပါးေနမွာမို႔ ပေဟဠိ ဖြက္ရသည္မွာ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီး ျဖစ္ေနမွာပဲဟု ကိုကုေဋ ေက်ာ္က စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက၏။
“လာ အစ္ကို၊ ဦးခန္းက ေလွာင္တယ္၊ အေနအထိုင္ က်ဥ္းက်ပ္တယ္ဗ်”ဟု သူက ဖိတ္ေခၚလိုက္ေလသည္။
ထုိသူသည္ ေခတၲေတာ့ ေတြေ၀စဥ္းစား လိုက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကုေဋေက်ာ္၏ နံေဘး ေနရာလြတ္တြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္ေတာ့သည္။
“ဘယ္လဲအစ္ကုိ”
“ကညင္ငူ”
“အလည္လား”
“ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ”
ဆုိပါေတာ့တဲ့။ ဒါဆို အလည္သက္သက္ေတာ့လည္း မဟုတ္သည့္ သေဘာ ျဖစ္သည္။ သူ႔တြင္အေဖာ္တစ္ေယာက္မွ် မပါ၊ အသိအကြၽမ္းလည္း ရွိပံုမရ။ အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာမၾကည္သာသည့္ အတြက္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစရာ တစ္ခု ပါလာဟန္တူသည္ဟု ကိုကုေဋေက်ာ္က ေကာက္ခ်က္ ဆြဲလိုက္သည္။
“အစ္ကိုက ကင္မရာႀကီး တကိုင္ကိုင္နဲ႔ဆုိ ေတာ့ ညီမတို႔ကို ေမတၲာလက္ေဆာင္ ႐ိုက္ေပး မွာပဲလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာ၊ သူက ေအးမီ၊ ဒီက ႐ူပါ”
“ကင္မရာပါမွေတာ့ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ေပးေတာ့ မွာေပါ့ ညီမတို႔ရယ္၊ အစ္ကိုကေတာ့ ကုေဋေက်ာ္တဲ့”
“အမေလး၊ နာမည္က ျမင့္လိုက္တာ”
“လူကေတာ့ ႏွိမ့္ခ် ႐ိုးသားပါတယ္ဗ်ာ၊ ကေလးသံုးေယာက္ အေဖပါဆိုတာလည္း ေစာေစာစီးစီး ၀န္ခံထားပါ့မယ္”
မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္သား ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ေမာၾကရင္း ကိုကုေဋေက်ာ္အား မိတ္ေဆြ အျဖစ္ လက္ခံသြားေတာ့သည္။
“အစ္ကို႔ မိတ္ေဆြကေတာ့ ကိုတင့္တဲ့ဗ်၊ သကၤန္းကုန္း သြားၾကမလို႔၊ ညီမတို႔ကေကာ ဘယ္သြားၾကမလို႔လဲဟင္”
“မန္က်ည္းပင္ကိုပါ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္လာၾကတာ”
“မန္က်ည္းပင္ ရြာသူေတြေပါ့ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့။ ေရာက္ဖူးၾကလား”
“ကြၽန္ေတာ္က ဒါပထမ အႀကိမ္ပဲ၊ ကိုတင့္ကသာ သကၤန္းကုန္း ရြာသားပါ”
ကိုတင့္မွာလည္း သူမသိ မျမင္ဖူးေသာ ကေလးမ ကေလးေတြကို ၾကည့္ကာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနသည္။
“ကြၽန္ေတာ့္ အမ်ဳိးေတြကသာ သကၤန္းကုန္းမွာ ရွိၾကတာ၊ ကြၽန္ေတာ္က ရန္ကုန္ေမြး ရန္ကုန္ႀကီးဗ်”
“အမ်ဳိးေတြက ဘယ္သူေတြလဲ၊ သကၤန္းကုန္းမွာ ကြၽန္မတို႔ အသိေတြ အမ်ားႀကီးပဲ”
ေအးမီက ခပ္သြက္သြက္ ေမးခြန္းထုတ္သည္။
“ေဘာတံတားနားက ကုန္စံုဆိုင္က ေဒၚက်င္ႀကိဳင္က ကြၽန္ေတာ့္ အေဒၚပါ၊ သူ႔သား မဂၤလာေဆာင္မွာ ၀ိုင္း၀န္း ကူညီဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုိက္လာၾကတာ”
“ဟယ္၊ ကိုေကာင္းႀကီး မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာကိုး”
သည္ေတာ့မွ လိပ္ပတ္ လည္သြားၾကကာ ကိုတင့္၏ လာရင္း မဂၤလာကိစၥကို တရစပ္ ေမးၾကေတာ့၏။
“ဘယ္သူနဲ႔လဲဟင္”
ေအးမီက ေမးျပန္သည္။
“နင္ကလည္း ကိုေကာင္းနဲ႔ဆို ဘယ္သူ ရွိဦးမလဲ၊ မဟသၤာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့”
“ဘယ္ေန႔တဲ့လဲဟင္”
“နက္ျဖန္မနက္ ကိုးနာရီကေန ဆယ့္တစ္နာရီ”
“ခုေလာက္ရွိ သူတို႔ အိမ္ေရွ႕မွာ မ႑ပ္ထိုးၿပီး ေလာက္ေရာ့မယ္ေနာ္”
“အသိအကြၽမ္းေတြ ဆိုရင္ လာခဲ့ၾကပါလား။ အခုဓာတ္ပံု အျမည္း ႐ိုက္ေပးမယ္၊ နက္ျဖန္ မဂၤလာေဆာင္ က်ရင္ေတာ့ ဗီဒီယို ရွယ္႐ိုက္ေပး ရမွာေပါ့”
ကိုကုေဋေက်ာ္ တျပံဳးျပံဳးႏွင့္ ေအးမီတို႔ ႐ူပါတို႔ကို တစ္ေယာက္ခ်င္း၊ ႏွစ္ေယာက္တြဲ ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ႐ိုက္ေပးေနသည္။ အဲဒါေတြက ဖလင္မွ မကုန္တာ။ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေတြ ဆုိေတာ့ လိုခ်င္ရင္ကူး၊ မလိုခ်င္ရင္ ဖ်က္ပစ္၊ အဲဒါပဲေလ။
“ပ်င္းစရာ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းပစ္ရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပံဳးစရာ၊ ရယ္စရာ စကား၀ိုင္း တစ္ခု လုပ္ၾကမလား အစ္ကို၊ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္က ကုေဋေက်ာ္တဲ့၊ အစ္ကိုကေကာ”
“ေက်ာ္လား၊ ႂကြယ္လားဗ်”
“ေက်ာ္ပါ ခင္ဗ်ာ”
သူသည္ ကိုကုေဋေက်ာ့္ အမည္ကို အနည္းငယ္ အံ့ၾသ ထူးဆန္းသြားဟန္ မ်က္စခ်ီကာ စိုက္ၾကည့္သည္။ ကိုကုေဋေက်ာ္က အသာဦးညြတ္ ၀န္ခံသည္။ မိဘေတြ မွည့္ခဲ့တဲ့ နာမည္ပဲ အစ္ကိုေရ႕၊ ကုေဋေက်ာ္ခ်င္လည္းေက်ာ္၊ ႂကြယ္ခ်င္လည္း ႂကြယ္။
“ကြၽန္ေတာ္က ေအာင္ျမင္သူ”
အလဲ့။ သူကလည္း ေခသူ မဟုတ္ေလဘူး။ ေအာင္ျမင္သူ ဆိုပါကလား။
ခရီးသြားေတြသည္ တစ္ဆိပ္ကပ္လိုက္ တစ္အုပ္စု ဆင္းသြားလိုက္၊ ေနာက္ထပ္ ခရီးသြား အသစ္ေတြ တက္လာလိုက္၊ အေပၚထပ္ သို႔ေရာက္လာသူသာ က်ဲပါးေလသည္။
ကုိတင့္၊ ကိုေအာင္ျမင္သူ၊ ေအးမီႏွင့္ ႐ူပါ၊ လူေလးေယာက္ ရွိေနၿပီ။ အခ်င္းခ်င္းလည္း မိတ္ေဆြ ဖြဲ႔ၿပီးၾကၿပီ ဆိုေတာ့ သူ႔၏ ပေဟဠိ၀ုိင္းကို စတင္ဖို႔ သင့္ေတာ္ေနေပၿပီ။ အုိေက။ ဒါဆိုခုပဲ စလိုက္ၾကစို႔ရဲ႕။ ေအးမီတို႔သည္ ပုသိမ္ သေဘၤာဆိပ္မွာတုန္းက လိေမၼာ္သီးေတြ၊ ဟာလ၀ါ ေျခာက္ထုပ္ေတြ၊ ေနၾကာေစ့ထုပ္ေတြကို တစ္ေပြ႔ တစ္ပိုက္ႀကီး ၀ယ္လာၾကသည္။ သူတို႔ဘာသာလည္း ထပ္ခနဲ ထပ္ခနဲ အခြံခြာစား၊ ကိုကုေဋေက်ာ္တို႔ကိုလည္းေကြၽး။ အခြံေတြ ပြၾကဲ မေနေအာင္ စကၠဴေဟာင္း တစ္ရြက္ ျဖန္႔ခင္း ထားလိုက္ေလသည္။
ေရသန္႔ မေသာက္ခ်င္သူေတြ အတြက္ ေရေႏြးၾကမ္းလည္း ပလတ္စတစ္ ပုလင္းေတြႏွင့္ ပါလာသည္။ တစ္ခါသံုးခြက္ေတြ အလံု အေလာက္။
“အခုလို စုစုေ၀းေ၀း အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတြက္ အပ်င္းလည္းေျပ၊ အျငင္းအခုံလည္း လုပ္ၾကရေအာင္ ပေဟဠိ တစ္ခု တင္ျပခ်င္တယ္ဗ်ာ၊ ဘယ္လို သေဘာရၾကသလဲ”
“အဲဒါေတာ့ သေဘာ မတူလည္း ေျပာမွာပဲ ဥစၥာ၊ မဟုတ္ဘူးလား ႐ူပါရယ္”
လွ်ာသြက္ အာသြက္ရွိေသာ ေအးမီက ႐ူပါထံမွ ေထာက္ခံခ်က္ ရယူသည္။
သည္အခ်ိန္မွာ ကိုတင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ ေနေလသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူကေတာ့ သည္အုပ္စုထဲတြင္ စကားမေျပာသေလာက္ပါပဲ။
“ကဲ၊ ပေဟဠိ ၀ွက္မယ္ဆို ၀ွက္ေတာ့ေလ”
ေအးမီက လံႈ႔ေဆာ္သည္။
“ငါတို႔ လွ်ပ္ေျပး ခုတ္တာက ေျခာက္နာရီ ေလာက္ၾကာမယ့္ ဟာကို ဘာလို႔ ေလာေနတာလဲ”
႐ူပါက ေမးခြန္းထုတ္သည္။
“ေတာ္ၾကာ ကညင္ငူ ေရာက္သြားမွျဖင့္ ေဟာဟို အစ္ကိုႀကီးပါ ၀င္ၿပီး မျငင္းခံုလိုက္ရမွာ စိုးလို႔ပါေနာ္”
ေအးမီ၏ ေလွ်ာက္လဲခ်က္သည္ ကိုေအာင္ျမင္သူအား သဲ့သဲ့ျပံဳးေစလ်က္ အားလံုးႏွင့္လည္း ရင္းႏွီး လာေစခဲ့၏။
“ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ၊ ဒါမွ ကညင္ငူ ဧည့္သည္ရဲ႕ ေဆြးေႏြးျငင္းခံုမႈေတြကိုလည္း ၾကားသိရမွာေပါ့”
သူ႔ကိုယ္သူ ကညင္ငူ ဧည့္သည္ ဆိုပါလား။ သူသည္ ကညင္ငူ နယ္ခံ မဟုတ္ဘူး ဆိုပါေတာ့။
“ဒီလိုပါ အစ္ကိုတို႔၊ ညီမတို႔ရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာမယ့္ ပံုျပင္ကေလးက ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းေလးပါ။ ၿပီးမွသာ စဥ္းစားၾကရမွာ၊ တစ္ခါ တုန္းကေပါ့၊ သိပ္ေတာ့လည္း မၾကာေသးဘူး ဆိုေတာ့ အခု တစ္ေလာဆိုလည္း ျဖစ္တာပါပဲ”
“အဲဒီ အစ္ကိုရဲ႕စကားေတြကေတာ့ တကယ့္ကို ကုေဋေက်ာ္ ေနၿပီေနာ္၊ မ်ားလြန္းလို႔ မ်ားလြန္းလို႔”
“ဟာ၊ အဲသေလာက္ မ်ားေနမိသလား။ ကဲပါဗ်ာ၊ တိုတိုနဲ႔ လိုရင္း ေျပာပါ ေတာ့မယ္”
စကား၀ိုင္းသည္ စုိစိုျပည္ျပည္ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ျဖစ္လာသည္။
ျမစ္ေရသည္ ဆန္တက္ လာေနသည္။ ေဗဒါဒိုက္ေတြ တစ္သိုက္ တစ္ျမံဳ ေမ်ာပါလာ၏။ လွ်ပ္ေျပးက အားအင္သံုးကာ ႐ုန္းေနရေလသည္။
ဥၾသဆြဲၿပီးကာ တစ္ဆိပ္ၿပီး တစ္ဆိပ္ ဆိုက္ကပ္သည္။ ေကာက္ညႇင္းထုပ္၊ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ အေရာင္းေစ်းသည္ေတြ တက္လာၾက၊ ေရာင္းခ်ၾက၊ ၀ယ္ယူၾက၊ ျပန္ဆင္းသြားၾကႏွင့္။
ေရဆန္ခရီးတစစ ေပါက္လာေလသည္။ ရည္မွန္းရာ ခရီးဆံုး အသီးသီးသို႔ နီးကပ္လာၾက၏။ လမ္းဆံုးလွ်င္ေတာ့ ရြာသို႔ ေရာက္ၾကေပလိမ့္မည္။ လမ္းမဆံုးခင္ စကား၀ိုင္းကို အဆံုးသတ္ၾကရမည္မဟုတ္လား။
“တစ္ခါတုန္းက အမ်ဳိးသား တစ္ေယာက္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ဟာ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကတဲ့ အတြက္ ႏွစ္ဦး သေဘာတူ လက္ထပ္ လိုက္ၾကပါေရာတဲ့”
“ေအာက္ထပ္မွာ ပူအုိက္လို႔ မၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဗီဒီယိုကုိ ေလလႈိင္းနဲ႔ လႊင့္ေပးတာလား၊ ေက်းဇူးပါပဲ” ဟု ေအးမီက ရႊတ္ေနာက္သည္။
“လူလြတ္ခ်င္းလား” ဟု ကိုတင့္က ေမးသည္။
“ဟုတ္လိုက္ေလ ကိုတင့္ရယ္၊ ဒါဟာ လိုအပ္တဲ့ေမးခြန္းပါပဲ၊ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လူလြတ္ခ်ည္းပါပဲ”
ကိုေအာင္ျမင္သူ၏ လည္ေခ်ာင္းထဲမွ ေခ်ာင္းဟန္႔သံ လိုလို ခြၽဲဟပ္သံ လိုလို မသဲမကြဲ ၾကားရသျဖင့္ အားလံုး လွည့္ၾကည့္မိၾကသည္။
“ဘ၀ခရီး အစတုန္းက ဆိုပါေတာ့။ သေဘာ ေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ” ဟု ကိုတင့္က ေရရြတ္သည္။
ေအးမီႏွင့္ ႐ူပါသည္ မစရေသးေသာဘ၀ခရီးဆုိတာႀကီးကို ေတြးေတာ လန္႔ဖ်ပ္မိသြားသျဖင့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကုိတစ္ေယာက္ လွမ္းၾကည့္ကာ
အားေပးလိုက္ၾကရေခ်၏။
“ဘ၀ဆိုတာ ဆန္းၾကယ္တယ္ဗ် အစ္ကိုတို႔၊ ညီမတို႔ရဲ႕။ သူတို႔ဟာ ရာသက္ပန္ လက္တြဲ သြားမယ္လုိ႔ပဲ ပိုင္းျဖတ္ ခိုင္မာခဲ့ၾကမွာ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ လည္း ခမ်ာမ်ားမွာ ေရစက္ ကုန္ေတာ့ စလယ္၀င္ ဖင္မမည္းခင္ လင္မယား ျပတ္စဲ ကြဲကြာသြားၾကရွာသတဲ့”
မိန္းမငယ္ ႏွစ္ေယာက္သည္ စိတ္မသက္သာစြာ စုတ္သပ္ ညည္းတြား လိုက္မိၾကေလသည္။ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ပ်က္စီးသည္ဆိုေသာ အရာမွာ ေကာင္းေသာ အတိတ္ နိမိတ္မွ မရွိတာကလား။
“အဲဒါ ဘယ္သူ႔ အလြန္လဲ အစ္ကို” ဟုေအးမီက ခပ္ဆတ္ဆတ္ ကေလး ေမးခြန္း တင္လိုက္ေလေသး၏။
“ဘယ္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ေမးေမး သူတို႔ကေတာ့ အျပစ္ မရွိဘူး ေျဖၾကမွာခ်ည္းပဲ”
ကိုေအာင္ျမင္သူ၏ အသံက ခပ္ထန္ထန္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ကုိတင့္ပင္ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္မိသြားသည္။ သည္ေတာ့မွလည္း သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိေလဟန္ ရွိလ်က္ အုပ္စုထံမွ အသာ မ်က္ႏွာ လႊဲဖယ္ လိုက္ေလသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူ စိတ္လႈပ္ရွားသြားတာ ေသခ်ာ သည္ဟု ကိုကုေဋေက်ာ့္မွာကေတာ့ အမိအရ မွတ္သား လိုက္ရျပန္ေလ၏။
“လင္မယား ကြဲသြား႐ံုနဲ႔ေတာ့ အစ္ကို႔ ပေဟဠိဟာ ဘာမွ ပံုေပၚမလာ ေသးပါဘူး” ဟု ေအးမီက စကားေထာက္သည္။
“ဆက္ေျပာမွာေပါ့ဗ်ာ။ လင္မယားကြဲသြားေတာ့ သားကေလးတစ္ ေယာက္အဖတ္တင္ၿပီး က်န္ရစ္တယ္ဗ်”
“ဟင္”
႐ူပါက စိတ္မေကာင္းစြာ ညည္းတြားသည္။
“ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ အခက္သားလားဗ်၊ အမ်ဳိးသားက စိတ္ေလေလနဲ႔ ဟုိသည္ အေရာ၀င္ရင္း အတြယ္အတာ ရွာရင္း ေစာေစာစီးစီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ရက္သား က်သြားပါေလေရာ”
“ေဟာေတာ္၊ အဲဒီလူကလည္း သားကေလး မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ဘူးေတာ့”
ေအးမီ ခံစားေနရသည္။ ႐ူပါကလည္း ေခါင္းကေလး ညိတ္ကာ မ်က္ႏွာေလး မဲ့တဲ့တဲ့ ၀မ္းနည္းေန၏။
“အစေတာ့ အမ်ဳိးသမီးခမ်ာ သူ႔ဆီျပန္လာဦးမလား ေမွ်ာ္လင့္ ရွာတာေပါ့။ အိမ္ေထာင္က်သြားေတာ့ အားေလ်ာ့ သြားတယ္။ ဒါတြင္မကဘူး ဘသားေခ်ာက သားတစ္ေယာက္ ရသြားျပန္တယ္။ ေရစက္ ကုန္ၾကၿပီ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ သူျပန္လာခ်င္ေတာင္မွ လက္ခံရ ခက္တဲ့ အေနအထားႀကီး ျဖစ္သြားၿပီ”
“ဒုကၡပါလားေနာ္”
ကိုကုေဋေက်ာ္ထံမွ တစ္ခြန္းဟလုိက္တိုင္း ေအးမီက ခံစား တံု႔ျပန္ေနသည္မွာ ၾကာေတာ့ ကိုတင့္ ျပံဳးခ်င္လာသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူသည္ သာ သူ႔မ်က္ႏွာကို မျမင္သာဘဲအတန္ငယ္ ေခါင္းစိုက္ထားလ်က္ ရွိေန၏။
“ကေလးအေမပဲ ေခၚေတာ့မယ္ေနာ္။ ကေလးအေမဟာ သားကေလး မ်က္ႏွာငယ္မွာ စိုးလြန္းလို႔ ဘယ္ေယာက်္ားကိုမွ မစဥ္းစားေတာ့ဖို႔ ႀကိဳးစား ပါတယ္။ ခက္တာက သူက ေတာ္ေတာ္လွတယ္။ ကေလး ဘယ္ႏွေယာက္ ရွိရွိ လက္ထပ္ယူမယ္ ဆိုတဲ့ ေယာက္်ားေတြက မနည္းမေနာပဲ”
“သူ႔ကို အစ္ကိုျမင္ဖူးလား”
႐ူပါက ဖ်တ္ခနဲ ေမးသည္။
“ဟာ၊ ဒီပေဟဠိကို ၀ွက္တဲ့ သူဟာ ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ျမင္ဖူးခ်င္မွ ျမင္ဖူးမွာေလ၊ ကြက္စိပ္ ဆရာလိုေပါ့၊ မွန္းဆ ေလပစ္ရတာ”
ကိုကုေဋေက်ာ္၏ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကို ေအးမီက ဟုတ္သားပဲဟု လက္ခံလုိက္သည္။
“အဲဒါဆိုလည္း ကေလးအေမ ေနာက္ေယာက်္ား ယူျဖစ္သလားပဲ ေျပာေတာ့”
႐ူပါက သိလိုစိတ္ေစာေလဟန္ႏွင့္ ေလာသည္။
“ကြၽန္ေတာ္ ေျပာသားပဲေလ၊ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ဇြဲကို ၾကံ့ၾကံ့မခံႏိုင္ ရွာတ့ဲ အဆံုးမွာ သူလည္း တစ္ေယာက္ကုိ လက္ထပ္ ယူလိုက္ရ ရွာသတဲ့”
“ေဟာ့ေတာ္၊ စိတ္ညစ္ရပါလား”
ကိုတင့္ႏွင့္ ကိုကုေဋေက်ာ္သည္ ေအးမီ၏ ညည္းတြားသံေၾကာင့္ ျပံဳးရယ္ၾကသည္။ ေစာေစာကနည္းတူပင္ ကိုေအာင္ျမင္သူကား စကား၀ိုင္းထဲမွာ စိတ္၀င္တစား မပါ၀င္ဘဲ ရွိေန၏။ သည္လူတြင္ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့ ရွိတန္ရာသည္ဟု ကိုကု ေဋေက်ာ္က ဆက္လက္ထင္ျမင္စရာ ျဖစ္ေန ေတာ့သည္။ လွ်ပ္ေျပးသည္ ေဘာ္ခနဲ ဥၾသဆြဲေလသည္။ သံုးခြေက်းရြာ ေဘာတံတားတြင္ ဆိုက္ကပ္ေတာ့မည္။
“ေရွ႕ဆိပ္ဆို မန္က်ည္းပင္ ေရာက္ၿပီေနာ္၊ ပေဟဠိ ျမန္ျမန္ အဆံုးသတ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္”
လူစံုတုန္း အေျဖ မညႇိရမွာကို ကေလးမေတြက ပူပန္ေနၾကသည္။ ကိုကုေဋေက်ာ္လည္း ပူပန္တာေပါ့။ ပေဟဠိရွင္ပဲ ဥစၥာ၊ ဘာေျပာေကာင္းပါ့ မလဲဗ်ာ။
“ကေလး အေမဟာ ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ သမီး ကေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ရသတဲ့ဗ်”
“အင္း၊ ဒုကၡပါပဲလား” ဟု ေအးမီက ေရရြတ္ေသာ အခါတြင္ ႐ူပါက ဘာရယ္မဟုတ္ ႏႈတ္ခမ္းမဲ့သည္။
“တစ္ေန႔ေသာအခါမွာေတာ့၊ ႏွစ္ေပါင္း ဆယ့္ရွစ္၊ ႏွစ္ဆယ္အၾကာ တစ္ေန႔မွာေပါ့ဗ်ာ။ သားႀကီးဟာ ရွဴးရွဴးရွဲရွဲနဲ႔ အဘိုးအဘြားဆီ ေရာက္ခ်လာတယ္တဲ့”
တံခါး ဟိုဘက္ျခမ္းမွာ ထုိင္ေနေသာ အေဒၚႀကီး ႏွစ္ေယာက္သည္ ေစာေစာကတည္းက ကိုကုေဋေက်ာ္တို႔၏ ပေဟဠိ၀ိုင္းကို စိတ္၀င္စားကာ ႏွစ္ေယာက္ ေျပာစကားေတြကို တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ျဖတ္ၿပီး နားစြင့္ေနၾကသည္။ ခုလို အဘိုးအဘြား က႑ ပါလာေသာ အခါတြင္ေတာ့ သူတို႔ႏွင့္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား သက္ဆိုင္သည္ ယူဆေလသလား မသိ၊ အနည္းငယ္ တိုးေရႊ႕လာၾကေလ၏။
“အဘိုးနဲ႔အဘြား ၾကည့္လုပ္ၾကဦးဗ်။ ကြၽန္ေတာ့္ ညီနဲ႔ ညီမ လက္ထပ္ၾကေတာ့ မလို႔တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ ၾကားၾကားခ်င္းလာေျပာတာ၊ ျမန္ျမန္ တားၾကမွ ျဖစ္မယ္ဗ်တဲ့”
ကိုကုေဋေက်ာ္၏ အမူအရာပါပါ သ႐ုပ္ေဖာ္ ေျပာစကား အဆံုးတြင္ လူသံုးေလးေယာက္ ထံမွ စုေပါင္း အာေမဋိတ္သံသည္ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ေပၚထြက္လာေတာ့သည္။
“အခု အစ္ကိုတုိ႔ ညီမတို႔ အဲေနာက္ထပ္ ၀င္လာတဲ့ ေဒၚေဒၚတို႔ အပါအ၀င္ စုေပါင္း စဥ္းစားၾကရမွာက ဒီျပႆနာကို ဘယ္လိုေျဖရွင္း ၾကမလဲဆုိတာပါပဲ”
မ်က္မွန္ထူ အေဒၚႀကီးက သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီး ကို ေရွ႕သို႔ ကိုင္းၫြတ္လိုက္သည္။
“ေမာင္ရင္းႏွမေတြ ညားၾကတာကို အသိုက္အ၀န္းက ေက်နပ္ လက္ခံၾကတယ္ ဆိုတာဟာ ကမၻာဦးကာလတုန္းကလို ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဘာသာ တရား မထြန္းကားေသးတဲ့ အခ်ိန္အခါတုန္းကသာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့မယ္ကြဲ႕”
ပါတိတ္ တစ္ဆင္စာက မိနစ္မဆိုင္း ေထာက္ခံလိုက္ေလသည္။
“ဒါေပါ့ရွင္၊ ခုလို ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတြၾကားမွာ ဒီျပႆနာမ်ဳိး ေပၚေပါက္လာဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ မျဖစ္သင့္တဲ့ မၾကား၀ံ့ မနာသာတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ”
သူ႔ပေဟဠိကို အေျဖ ညႇိၾကေတာ့မွာမို႔ ကိုကုေဋေက်ာ္ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ရွိေနသည္။
“သားႀကီးရဲ႕ညီနဲ႔ ညီမဟာ ေသြးသား ေတာ္စပ္ၾကရဲ႕လား ဆိုတာ အန္တီတို႔ အရင္ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ၾကပါဦးခင္ဗ်ာ”
ကိုတင့္၏ ေမးခြန္းသည္ အေျဖရွာသူ အားလံုးကို လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားေစသည္။ ကညင္ငူဆိပ္သို႔ မၾကာမတင္ဆိုက္ေရာက္ ေတာ့မွာဆိုေတာ့ အေျဖကို အျမန္ေတြ႕ရွိၾကရ လိမ့္မည္။
“သားႀကီးနဲ႔ေတာ့ ေသြးစပ္ၾကတာ အမွန္ပဲ၊ ဒီဖေအက ေမြးတဲ့ညီနဲ႔ ဖေအတူ မေအကြဲညီ အစ္ကုိေတာ္ စပ္တယ္၊ ဒီမေအက ေမြးတဲ့ ညီမနဲ႔ က်ေတာ့ မေအတူဖေအကြဲ ေမာင္ႏွမ ေတာ္စပ္တယ္”
ကိုေအာင္ျမင္သူက ထူးျခားစြာ ပါ၀င္စဥ္းစားသည္။
“အေဖဘက္က ညီကေတာ့ အေမဘက္က ညီမနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေသြးေတာ္ စပ္စရာ မရွိဘူး၊ ဟုတ္ရဲ႕လား”
“ေအးမီတို႔ေတာ့ နားမ်က္စိလည္ကုန္ပါၿပီ။ ေနာ္ ႐ူပါ”
“ဟုတ္ပါရဲ႕၊ ႐ူပါလည္း အမ်ဳိးမစပ္တတ္ ေတာ့ဘူး၊ အန္တီႀကီးတို႔ ေျဖရွင္း ေပးၾကပါဦး”
လူမႈ က်င့္၀တ္ေတြကို ေစာင့္စည္း ထိန္းသိမ္းရန္ အထူး ႀကီးၾကပ္ေသာ အန္တီႀကီးေတြ ငိုင္က် သြားသည္။
“ေဆြမ်ဳိးစု ဇယားဆြဲခ်ၾကရေအာင္”ဟု ေခတ္လူငယ္ ေအးမီက စိတ္ကူးရသြားသည္။
တစ္လက္စတည္းပင္ သူမက စာရြက္ တစ္ပိုင္း ဆြဲဆုတ္ကာ ၾကမ္းေပၚ ျဖန္႔ခ်သည္။ ႐ူပါက ေဘာပင္ ကမ္းေပး၏။ ဒါမွ ေခတ္ပံုစံ က်မည္။ တိက်မည္။
“အေဖကို ေယာက်္ား သေကၤတ ျပလိုက္မယ္။ အေပါင္း လကၡဏာကို အလယ္က ထားၿပီး အေမကို မိန္းမ သေကၤတျပမယ္”
ေအးမီက ၀လံုးတစ္လံုးဆြဲကာ ထိပ္မွမွ်ားကေလးျပသည္။ အဲဒါ “ဖို”သေကၤတ။ အလယ္တြင္အေပါင္းလကၡဏာ ေရးခ်သည္။ ၿပီးေတာ့ ၀လံုး တစ္လံုးဆြဲကာ ေအာက္မွအေပါင္း လကၡဏာျပသည္။ အဲဒါသည္ “မ” သေကၤတ။
“ေအာက္တစ္တန္းမွာ ျမားဆြဲခ်လိုက္၊ ျမားေအာက္မွာ သားႀကီးလို႔ ေရးလိုက္”
အားလံုးပင္ ေဆြမ်ဳိးစုဇယားကို၀ိုင္းအံုၾကည့္ၾကသည္။
မ်က္မွန္ထူ အေဒၚႀကီးဆိုလွ်င္ ခါးကိုင္း ထားရသည္မွာ မ်က္မွန္ ကြၽတ္က်လုတဲတဲ ျဖစ္လ်က္ ၀မ္းဗိုက္ႀကီးပင္ တင္းေန အင့္ေနရေတာ့သည္။
“အေဖကိုစတားျပ၊ အေမကိုလည္း စတားျပ၊ ဒါမွ ေနာက္အိမ္ေထာင္ေတြနဲ႔ ကြဲျပားမွာ”
“အေဖရဲ႕ညာဘက္မွာ မသေကၤတ တစ္ခုေပါင္း၊ ေအာက္မွာ ျမားျပ ဒုတိယသားလို႔ ေရးလိုက္”
“အေမရဲ႕ဘယ္ဘက္မွာ အေပါင္းလကၡဏာေရး ဖိုသေကၤတ တစ္ခုေရး၊ ေအာက္မွာ ျမားျပ၊ သမီးလို႔ ေရးလိုက္”
ေဆြမ်ဳိးစုဇယားကို စုျပံဳၾကည့္႐ႈၾကျပန္သည္။
“ေသခ်ာပါၿပီ၊ ညီနဲ႔ ညီမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ သားနဲ႔သာ ေသြးေတာ္စပ္မွာပါ၊ သူတို႔ခ်င္းေတာ့ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ပါဘူး”
ကုိေအာင္ျမင္သူက မွတ္ခ်က္ အခိုင္အမာခ်လိုက္၏။
ဆတ္ခနဲ ေမာ္ၾကည့္ေသာ မ်က္မွန္ထူ အေဒၚႀကီးခမ်ာ မ်က္မွန္ပင္ေအာက္ ျပဳတ္က်သြားရရွာသည္။
“ကြၽန္ေတာ့္သား၊ ဟုတ္လား”
ကညင္ငူဆိပ္ကမ္းတြင္ လွ်ပ္ေျပးဆိုက္ေနေပၿပီ။
“ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းခံစားမိသြားလို႔ပါ အန္တီ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု ကေလး ၿပိဳကြဲသြားမယ္ဆုိရင္ ေရွ႕မွာျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အခက္အခဲေတြကို စဥ္းစားမိသြားလို႔ပါ”
အားလံုးပင္ ကိုေအာင္ျမင္သူအား စိုက္ေငးၾကည့္ေနမိၾကသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူက ဖိနပ္စီးသည္။ သူ႔အိတ္ကို လြယ္သိုင္းသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ လင္မယား ကြဲေနၾကတယ္၊ အခု ကြာရွင္းဖို႔ ျပန္လာတာ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေမြးမိတဲ့ သားသမီးရဲ႕ဘ၀သာယာဖို႔ မိဘေတြမွာ တာ၀န္ ရွိတယ္ဆိုတာ ပေဟဠိက သြယ္၀ိုက္ သတိ ေပးလိုက္တယ္ခင္ဗ်”
သူသည္ အားလံုးကို လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ သြားခဲ့ေလသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုကေလးကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္မွ ျဖစ္မယ္။ ပေဟဠိ ဆရာႀကီး ကိုကုေဋေက်ာ္ေရာ၊ အားလံုးကိုပဲ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ”
လွ်ပ္ေျပးသည္ သူ႔တာ၀န္ ၀တၲရားမပ်က္ ဥၾသဆြဲရင္း ဆက္လက္ ထြက္ခြာခဲ့ျပန္ေလ၏။
“ေမာင္ရင္းႏွမေတြ ညားၾကတာကို အသိုက္အ၀န္းက ေက်နပ္ လက္ခံၾကတယ္ ဆိုတာဟာ ကမၻာဦးကာလတုန္းကလို ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဘာသာ တရား မထြန္းကားေသးတဲ့ အခ်ိန္အခါတုန္းကသာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့မယ္ကြဲ႕”
ပါတိတ္ တစ္ဆင္စာက မိနစ္မဆိုင္း ေထာက္ခံလိုက္ေလသည္။
“ဒါေပါ့ရွင္၊ ခုလို ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတြၾကားမွာ ဒီျပႆနာမ်ဳိး ေပၚေပါက္လာဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ မျဖစ္သင့္တဲ့ မၾကား၀ံ့ မနာသာတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ”
သူ႔ပေဟဠိကို အေျဖ ညႇိၾကေတာ့မွာမို႔ ကိုကုေဋေက်ာ္ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ရွိေနသည္။
“သားႀကီးရဲ႕ညီနဲ႔ ညီမဟာ ေသြးသား ေတာ္စပ္ၾကရဲ႕လား ဆိုတာ အန္တီတို႔ အရင္ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ၾကပါဦးခင္ဗ်ာ”
ကိုတင့္၏ ေမးခြန္းသည္ အေျဖရွာသူ အားလံုးကို လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားေစသည္။ ကညင္ငူဆိပ္သို႔ မၾကာမတင္ဆိုက္ေရာက္ ေတာ့မွာဆိုေတာ့ အေျဖကို အျမန္ေတြ႕ရွိၾကရ လိမ့္မည္။
“သားႀကီးနဲ႔ေတာ့ ေသြးစပ္ၾကတာ အမွန္ပဲ၊ ဒီဖေအက ေမြးတဲ့ညီနဲ႔ ဖေအတူ မေအကြဲညီ အစ္ကုိေတာ္ စပ္တယ္၊ ဒီမေအက ေမြးတဲ့ ညီမနဲ႔ က်ေတာ့ မေအတူဖေအကြဲ ေမာင္ႏွမ ေတာ္စပ္တယ္”
ကိုေအာင္ျမင္သူက ထူးျခားစြာ ပါ၀င္စဥ္းစားသည္။
“အေဖဘက္က ညီကေတာ့ အေမဘက္က ညီမနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေသြးေတာ္ စပ္စရာ မရွိဘူး၊ ဟုတ္ရဲ႕လား”
“ေအးမီတို႔ေတာ့ နားမ်က္စိလည္ကုန္ပါၿပီ။ ေနာ္ ႐ူပါ”
“ဟုတ္ပါရဲ႕၊ ႐ူပါလည္း အမ်ဳိးမစပ္တတ္ ေတာ့ဘူး၊ အန္တီႀကီးတို႔ ေျဖရွင္း ေပးၾကပါဦး”
လူမႈ က်င့္၀တ္ေတြကို ေစာင့္စည္း ထိန္းသိမ္းရန္ အထူး ႀကီးၾကပ္ေသာ အန္တီႀကီးေတြ ငိုင္က် သြားသည္။
“ေဆြမ်ဳိးစု ဇယားဆြဲခ်ၾကရေအာင္”ဟု ေခတ္လူငယ္ ေအးမီက စိတ္ကူးရသြားသည္။
တစ္လက္စတည္းပင္ သူမက စာရြက္ တစ္ပိုင္း ဆြဲဆုတ္ကာ ၾကမ္းေပၚ ျဖန္႔ခ်သည္။ ႐ူပါက ေဘာပင္ ကမ္းေပး၏။ ဒါမွ ေခတ္ပံုစံ က်မည္။ တိက်မည္။
“အေဖကို ေယာက်္ား သေကၤတ ျပလိုက္မယ္။ အေပါင္း လကၡဏာကို အလယ္က ထားၿပီး အေမကို မိန္းမ သေကၤတျပမယ္”
ေအးမီက ၀လံုးတစ္လံုးဆြဲကာ ထိပ္မွမွ်ားကေလးျပသည္။ အဲဒါ “ဖို”သေကၤတ။ အလယ္တြင္အေပါင္းလကၡဏာ ေရးခ်သည္။ ၿပီးေတာ့ ၀လံုး တစ္လံုးဆြဲကာ ေအာက္မွအေပါင္း လကၡဏာျပသည္။ အဲဒါသည္ “မ” သေကၤတ။
“ေအာက္တစ္တန္းမွာ ျမားဆြဲခ်လိုက္၊ ျမားေအာက္မွာ သားႀကီးလို႔ ေရးလိုက္”
အားလံုးပင္ ေဆြမ်ဳိးစုဇယားကို၀ိုင္းအံုၾကည့္ၾကသည္။
မ်က္မွန္ထူ အေဒၚႀကီးဆိုလွ်င္ ခါးကိုင္း ထားရသည္မွာ မ်က္မွန္ ကြၽတ္က်လုတဲတဲ ျဖစ္လ်က္ ၀မ္းဗိုက္ႀကီးပင္ တင္းေန အင့္ေနရေတာ့သည္။
“အေဖကိုစတားျပ၊ အေမကိုလည္း စတားျပ၊ ဒါမွ ေနာက္အိမ္ေထာင္ေတြနဲ႔ ကြဲျပားမွာ”
“အေဖရဲ႕ညာဘက္မွာ မသေကၤတ တစ္ခုေပါင္း၊ ေအာက္မွာ ျမားျပ ဒုတိယသားလို႔ ေရးလိုက္”
“အေမရဲ႕ဘယ္ဘက္မွာ အေပါင္းလကၡဏာေရး ဖိုသေကၤတ တစ္ခုေရး၊ ေအာက္မွာ ျမားျပ၊ သမီးလို႔ ေရးလိုက္”
ေဆြမ်ဳိးစုဇယားကို စုျပံဳၾကည့္႐ႈၾကျပန္သည္။
“ေသခ်ာပါၿပီ၊ ညီနဲ႔ ညီမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ သားနဲ႔သာ ေသြးေတာ္စပ္မွာပါ၊ သူတို႔ခ်င္းေတာ့ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ပါဘူး”
ကုိေအာင္ျမင္သူက မွတ္ခ်က္ အခိုင္အမာခ်လိုက္၏။
ဆတ္ခနဲ ေမာ္ၾကည့္ေသာ မ်က္မွန္ထူ အေဒၚႀကီးခမ်ာ မ်က္မွန္ပင္ေအာက္ ျပဳတ္က်သြားရရွာသည္။
“ကြၽန္ေတာ့္သား၊ ဟုတ္လား”
ကညင္ငူဆိပ္ကမ္းတြင္ လွ်ပ္ေျပးဆိုက္ေနေပၿပီ။
“ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းခံစားမိသြားလို႔ပါ အန္တီ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု ကေလး ၿပိဳကြဲသြားမယ္ဆုိရင္ ေရွ႕မွာျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အခက္အခဲေတြကို စဥ္းစားမိသြားလို႔ပါ”
အားလံုးပင္ ကိုေအာင္ျမင္သူအား စိုက္ေငးၾကည့္ေနမိၾကသည္။ ကိုေအာင္ျမင္သူက ဖိနပ္စီးသည္။ သူ႔အိတ္ကို လြယ္သိုင္းသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ လင္မယား ကြဲေနၾကတယ္၊ အခု ကြာရွင္းဖို႔ ျပန္လာတာ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေမြးမိတဲ့ သားသမီးရဲ႕ဘ၀သာယာဖို႔ မိဘေတြမွာ တာ၀န္ ရွိတယ္ဆိုတာ ပေဟဠိက သြယ္၀ိုက္ သတိ ေပးလိုက္တယ္ခင္ဗ်”
သူသည္ အားလံုးကို လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ သြားခဲ့ေလသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုကေလးကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္မွ ျဖစ္မယ္။ ပေဟဠိ ဆရာႀကီး ကိုကုေဋေက်ာ္ေရာ၊ အားလံုးကိုပဲ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ”
လွ်ပ္ေျပးသည္ သူ႔တာ၀န္ ၀တၲရားမပ်က္ ဥၾသဆြဲရင္း ဆက္လက္ ထြက္ခြာခဲ့ျပန္ေလ၏။
ျမေႏွာင္းညိဳ
